Check Done Gone

Laten we hopen dat je deze periode zo snel mogelijk kan vergeten. Achter je kan laten. Nu weer herstellen en door!

The day after the 44 days. Zinnetjes.

Het is snel gegaan hè? Zegt iemand. Ja zeg ik. En ook nee. Het lijkt alsof het niet is gebeurd. En tegelijk lijkt het alsof het altijd zo is geweest. Dit RadBoud ritme. En nu is het weg.

Check Done Gone schrijf ik.

Dag Radboud. Hallo Gewone Wereld.

Zonder iets te doen Stroomt ie al weer binnen. De Wereld. Net uit narcose dinsdag op mijn telefoon een vraag. Rotterdam. Opdracht. Of ik 70 mensen wil inspireren. Ja hoor mail ik, heb net een shot ketamine in me, ik kan de hele wereld aan. En november is ver weg nog. Gisterenavond thuis de OnderwijsSmokkelaars op de radio. Live. Shout out naar Sandra #44dagen Mam ! Je bent op de radio roept Alex.

In de mail het programma van ons Manifestival op RuimteKoers. Een uitnodiging naar de burgemeester. De Luxor Line Up voor DreamsCool. De Politie academie over moreel leiderschap. Wanneer kom je koffie drinken? Een inspirerend project met social design komt voorbij. StoringAUB brengt mijn kunst weer thuis. Mijn StarWarsSuperArts vraagt of ze mijn verhaal en column mag gebruiken voor de teamtraining. Ik wil dat. Natuurlijk. En werken voor De Zorg dat ook straks. Graag.

Hapje uit de tijd
In mijn Messenger een foto van Jop in zijn vet gave Liger Shirt. Zijn #44dagen zijn nog lang niet om. Net als die van heel veel anderen. En voor mij zijn ze ook niet om. Het gaat niet zomaar gewoon weer verder. Als een soort van hapje uit de tijd.

Dood en verdriet. Ziek zijn. Burn out. Scheiding en andere levens ellendigheid. Dat willen wij mensen het liefst weer achter de deur doen. Het een plekje geven. Op een plankje. In een kast. Deurtje open. Deurtje dicht. Niet meer aan denken. Verder gaan weer met je leven. Nieuw Organiseren.

Maar heel is inclusief kapot. En de Kunst is weer te zoeken hoe Kapot Je nog veel Heler maakt eigenlijk. We zijn namelijk allemaal ook kapot. Daar ben ik deze 44 dagen ook weer achter gekomen in verhalen die mensen met me delen. In de DM berichten en zittend op de vloer vertellen ze me dat ze ook ooit kanker hebben gehad. Ook mensen van wie ik dat nooit eerder wist dus. Chemo en stralings shizzle. Dat was dus de reden toen van even er tussen uit. Misschien was hij wel op sabbatical dacht ik toen. Ik zou er ook wel over willen zwijgen. Of de waarheid anders willen noemen. Kanker Sabbatical klinkt ook gewoon niet zo #werknomadevrijheidsondernemerbusinessbabeberig

Hoewel mijn vingers wel jeuken om hier eens een heel heerlijke funnel serie van te gaan maken. Lekker maakbaar in een programma van tien stappen en een high End Business coach Event. Levensstrijders Life Coach Vlogjes. Doe elke dag iets waar je bang voor bent. Ik leer je hoe je angsten over wint. Hier trek maar een kaartje. Met dat plaatje van een Infuus.

Overigens. Even terzijde je kwetsbaarheid openbaren en inzetten is wel stap zes in de -opwegnaarjeeerstemiljoenstappenplanprogrammahoebouwjeeengoeiefunnel

Voor de mensen die dat nog niet wisten. Dat is dus zo. Sla de goeroes er maar even op na. Ergens is er altijd dat – ik ga nu iets met jullie delen dat ik nog niet eerder Met je deed- en daarna leer ik jou Hoe je dat ook kunt doen. De schaamte en de schuld voorbij. Als je even wil aftikken, kan gewoon via I deal trouwens ….klik hier

Maar de meeste gewone echte mensen. Doen dat niet. Die worstelen gewoon met die shit. In het donker. In je eigen tunnel. Daar maak je echt geen funnel van. Nee je denkt. Noooooit meer. Ik wil er niet eens meer aan herinnerd worden. Weg. Weg. Weg. Die drang is groot..

Kanker. De meeste mensen zetten het niet in hun New Skills bij Linked-in. Of dat je je CV even aanpast voor de
Volgende interim klus. Terwijl Overleven & Levensstrijder zijn best wel heartcore kwaliteiten zijn om trots op te wezen lijkt me. Veel meer dan die New York Marathon. Toch? Maar ja. Die nieuwe werkgever heeft liever een marathon loper in zijn team dan een kanker patiënt. Klinkt ook leuker in de voorstel ronde. Hoewel ik me vanaf nu ook bij elke werkgever afvraag wat er in zijn stille schaduw verborgen is. We hebben allemaal onze levensverhalen. Daar zijn we mensen voor. En niemand is onkwetsbaar. Alleen de nog niet gekwetsten denken dat. En die hebben gewoon geluk. Of pech. Dat is maar weer hoe je kijkt dan.

Hoe mooi je het ook maakt. Ziek zijn is behalve heel sterk zijn ook heel kwetsbaar zijn en zwak. Niemand wil dat zijn. Ik liever ook niet. Ik zeker niet. Ik wil het licht wel maar niet de schaduw. Maar dat gaat nu eenmaal niet. En ik kan zonnen aan steken als geen ander….

Je zult je wel soort van herboren voelen zegt de LichtMan. Tsja. Zeg ik. Dat en overreden door een vrachtwagen. Soort van allebei tegelijk. Kan dat ook? Ik voel alsof ik vooruit wil en achteruit ga. Alleen maar slapen en alleen maar heerlijke dingen doen. Ik zoek naar de beste restaurants in de buurt voor kreeft en champagne met De Piraat en raak uitgeput van de gedachte aan een tafel te moeten zitten. Alex is geselecteerd voor de manege kampioen schappen. Ik wil kijken zaterdag maar kan amper mijn straat nog uit. Ik mis de Radboud mensen. Het Ritme van chauffeur aan mijn deur. Ik zie de lege ruimte voor me die zich vult al met moois. Het maakt me energiek en doodmoe tegelijk.

En De Dingen die nog niet bedacht zijn. Die zijn onderweg dat voel ik ook. En daar moet lege ruimte voor genomen worden. En niet ingevulde tijd. Dat wordt nog even puzzelen. Hoe dat (niet) te doen.

Het zelfde maar anders. Staat er al een hele tijd op mijn niet te lezen profielfotokaartje.

Ik weet nu waarom
Vier en Veertig
 
Patientnummer 550016**
Geboortedatum 23-03-1971
Bijzonderheden geen
 
Dinsdag 14 mei. Laatste keer Waalbrug. Radboud. Heen & terug.
#check #done
 
44 dagen
 
Zes MRI’s , twee Nucleaire Petscans,
Vijf keer onder Narcose,
vier Brachy’s Vijfentwintig bestralingen,
vijf chemo kuren, twaalf infusen, bloedprikken, bloedprikken..
morfinepomp
Blauwe plekken overal
 
Jacky, Inge, Laura, Sanne, Marieke, Esra, Lotte, Jelle, Lou, Joop, Hanneke, Annemiek, Theo, Miriam ……..en al die andere Radboud Angels. Ruim baan voor de ZiekenhuisMensen. Over Verschilmakers gesproken. Hier zijn ze met volle aandacht aanwezig.
Elke. Dag. Weer.
Dr. Verhoef Lia. SuperStarWarsSpecialist
 
44 dagen behandeling, 88 keer de brug over,
Een tumor van 3 cm en een oplichtende lympfklier
Weg zijn ze. Weg blijven ze.
 
Reiki Healings, energie transmissies,
intenties, cosmic chanting
Slaap meditatie muziek, Droomsap
Heel veel engelenkracht 💫💫
 
44 bakjes ontbijt Skyr met blauwe bessen
 
een broer, twee ouders, onze mooie dochter, troost teckel,
vijftien chauffeurs, acht koks, leukste logeerders, oppassers, opvangers, zuster zus, wegbrengers, ophalers, vakantie meenemers, plllp oof op de lijn,
een piraat
onbeschrijfelijk veel liefde
 
Bossen bloemen, kaartjes, appjes, berichten, gedichten , liedjes, films , kadootjes, foto’s, kaarsjes, wierook, thee, chocola, rituelen, champagne, weduwekracht, bezoekjes, keukentafel, smokkelaars, manifestivallers,
tuin , rondjes Charlie , gesprekken, werk, leven, liefde, licht
kunst schrijven kunst
 
Elke dag lippenstift
 
Vier en veertig dagen
Levensstrijder zijn
Training 4life
Heel heel
Heel veel moed gebaard
 
Paardebloem pluisjes
& priksnoepjes
 
De wereld op haar mooist
Zelfs in het aller lelijkst
Heb ik mogen ervaren
Er is meer liefde dan angst
Altijd licht is in donker
Dat we omringd zijn door goede mensen
En dat ik zelf over meer moed en overgave beschik
Dan ik ooit dacht te hebben
En dat behalve een sterke geest
Mijn lichaam ook in staat is
Tot ongekend presteren
 
Marathons zijn voor mietjes
 
Ik ga genieten van
mijn nieuwe levensruimte
 
Met mijn hele #heartcorewolfpack🐺💕
Vol van Lieve Levensstrijders
 
Heel erg lang
❤️💕
Het voelt als klunen naar de eindstreep. Er dwars door heen. Letterlijk door het donker van narcoses, MRI tunnels en morfine pompen naar het licht van stralingsdesigns en weer naar huis mogen. Ik straal nog zo zeggen de mensen. Je ziet er niks van. In de auto op donderdag huil ik omdat ik niet meer wil. Niet weer die Waalbrug over. We huilen samen onderweg. Mijn chauffeur vriend en ik. Omdat we delen wie we missen. Thuis Slappe lach met de logeervriendin. Chips & taart en thee.
Vandaag Reiki Master Vriend. Universum Straling. Wentelen en Helen. Daarna nog een keertje Waalbrug over….Dan weekend. Even geen brug. Thuis in mijn Oosterbeek omringd door mijn #HeartCoreWolfPack❤️🐺 elke dag ver weg en dichtbij maakt dat het donker licht blijft. Dat het in mij ook licht blijft en om mij heen. Dat ik in alle zwaarte nog steeds lol en liefde en schoonheid zie en voel. Zoveel fijne mensen. Ook over de brug ontmoet ik ze. Levensstrijders overal.
Op woensdag gaat mijn hart uit en aan naar Buurjongen Job en zijn Moeder die Baas heet en dat ook is. Op mijn laatste Lange Infusen dag. Hij aan de eerste van heel heel veel. Zeker als je 25 bent en zoveel te doen hebt in je leven. Zoals je favoriete zanger aankondigen on stage voor 1000-en mensen in De Goffert. Zijn moeder laat me trots een filmpje zien. Ik deel mijn snoep met Job omdat hij huilt en zegt prikken te haten. Ik weet wat ie voelt. Ik wil soms ook alleen maar huilen met al dat geprik in me. Deze week zijn mijn handen bont & blauw. Job wil gewoon bij zijn Barista Intratuin collega’s zijn, zegt zijn moeder. Ze laat een filmpje zien. Vijf kinderen met paardenbloemen zeggen dat ze hem zo missen. Dat het stil is zonder Job. Saai is het. Ik snap dat wel na de film on stage. Waar hij vol energie en leven iedereen meeneemt in zijn drive. Van Job hou je meteen.
Op het filmpje blazen de kinderen de paardenbloempluisjes naar Job. Ik blaas er gisteren thuis ook een paar naar hem toe als ik thuis mijn trapje op loop. En vandaag ga ik dat weer doen net als morgen. Levensstrijders. Je vindt ze in alle soorten mensen. Sommigen van ons brengen zoveel licht. Dat hun schaduw blijkbaar ook ver rijkt 🐺🌈 💕 Thank God it is Friday
Zo. Project Radboud is al een tijdje bezig. En vanaf volgende week wordt het een fulltime bezigheid. Ik loop er nu nog rond alsof ik er een soort van werk. Dus ik heb besloten dat ik er behalve een overleef project ook een (levens) werk project van ga maken.Misschien wel om het te overleven juist. En niet onder te gaan in het alleen maar patiënt zijn. Dat gaat heel snel namelijk. Voor dat je het weet zit je te breien in de wachtkamer. In plaats van je af te vragen hoeveel mensen in de vergadering het hier over hebben gehad. Ook was me dan niet opgevallen dat de scan van Siemens is net als mijn stofzuiger thuis. Net als dat de sciencefiction look van de radioactieve vloeistof best wel cool is ook. En had ik vast ook niet zo hard gelachen om het ‘wat gaat er goed in je leven’ kleurboek voor Volwassenen op de tafel in de wachtkamer van de kanker scans.
“Galgenhumor” zei de man aan tafel.. maar ook hij kon een glimlach toch niet onderdrukken. Ondertussen heb ik al kennis gemaakt met Harm, Lia, Charlotte, Olga, Annemiek en Lou. Sorry dat ik zo tegen je leegloop met mijn verhalen en ideeën zegt de laatste. Terwijl hij de lijnen bijtekent op mijn lichaam . Dat gebeurt me normaal niet zo. Ach zeg ik. Mij wel vaker soms..
 
Je bent wel heel erg positief zegt mijn arts tegen me gisteren, terwijl ze me onderzoekend aankijkt. De meeste vrouwen ervaren dit toch wel als een zwaar traject. Ja. Zei ik. Ik onderschat het heus niet. Die zwaarte zal ongetwijfeld komen. Maar zo lang ie er nog niet is, hou ik nog even mijn lichtheid. Als je het niet erg vindt 😊 dat vond ze niet. Gelukkig maar…
 
De vlagen van schaduw voel ik heus wel. Als we dinsdag om tafel schema’s maken wie me allemaal gaan rijden bijvoorbeeld de komende tijd. Zo helemaal geen zin in. Want ik zit zo graag zelf achter het stuur van mijn eigen Saab
.’selfies te maken onderweg. Lekker gevaarlijk. Net zoals ik het liefst zelf aan het stuur zit van mijn eigen leven. Zelf doen was volgens mijn moeder de eerste zin die uit mijn mond kwam. Tsja … loslaten en stappen terug doen… er is weer veel te leren
 
Dit weekend wordt het mooi weer. We doen het dak er nog even af. Onderweg naar maandag 1 April. Een goede datum om aan het Radboud Levensstrijder project te beginnen. Op dezelfde dag als mijn start gesprek voor StoringAUB cursus jaar 3 .
Werken aan je eigen project … het zal wel geen toeval zijn… 2becontinued..
Noodrem
 
Ik heb lang gewacht met het delen van dit verhaal. En ik wil het ook liefst helemaal niet. Geen schaduw meer. Mijn avonturen gaan de laatste tijd juist over licht. Over schoonheid en mooie dingen beleven. Ik geniet zo van het leven weer. En nu ineens trekt er iemand keihard aan de noodrem.
 
Er is slecht weefsel bij me gevonden. Ben 12 jaar geleden ziek geweest en nu is het terug. Dat komt nooit voor. Bij mij wel dus. Je bent in elk geval weer uniek mama zei Alex…
 
De afgelopen weken waren vol van scans en onderzoek en gesprekken. En nu is de behandeling bepaald. Het goede nieuws is dat het goed gaat komen. Het slechte nieuws dat het zware tijd gaat worden. Wekenlang bestraling elke dag
Heel ander licht ineens..
 
Levens strijder noemt (m)n Lievelings me. Van Wolfschoten 🐺❤️. En dat voel ik ook. Nu nog meer dan anders. Zaterdag is mijn verjaardag. Twee weken erna gaat de behandeling beginnen. Een nieuw levensjaar. Ogen dicht en hart open. Voor alle liefde en fijne mensen om ons heen. Jullie horen daar ook bij. Dat is een warm gevoel. Alex en ik weten dat we niet alleen zullen zijn de komende tijd.
 
Om moedig te zijn is angst nodig zegt een PolitieMens tegen me. Het een is niet zonder het ander. Angst baart moed zeg ik. Moed en levenskracht. Ik ga er veel van verzamelen de komende tijd ❤️💕Noodrem

We hebben alle tijd zei hij
We hebben geen tijd te verliezen
Zo voelde zij

Sinds zijn dood heb ik haast gekregen. En tegelijk heb ik ook alle tijd. Dat lijkt een tegenstelling en dat is ook zo.

Alle tijd heb ik als het over op tijd komen gaat. Als het over afspraken verzetten gaat. Als het over verlummelen van tijd gaat. Als iets niet door gaat ben ik meestal blij met lekker extra tijd nog. En ach het komt wel op een ander moment. We hebben alle tijd. Ik doe het rustig aan. Ik vind het niet erg om vier keer heen en weer te rijden om te halen en te brengen. Op de langere afstanden naar iets hang ik achter de vrachtwagens en eet een vies broodje onderweg. Want ik heb alle tijd en anders doen ze maar even wat anders nog.

Haast heb ik gekregen. Geen tijd te verliezen als ik de dingen voel die er toe doen. De mensen die ik wil leren kennen en met wie ik om de tafel wil. De mogelijkheden die ik zie om de dingen aan te gaan. De liefde die ik voel, het vertrouwen , de verbinding. Weten dat je het voor dezelfde dingen doet. Alleen vol gas kan ik dan gaan. Linkerbaan muziek heel hard. Loosing it.. dat niet .. er achter aan ik wil het vastpakken en houden.

Geen tijd meer te verliezen als je verloor wat je zo lief had ooit.

Alles op tafel. Er mag niks meer in het midden blijven als het over de dingen gaat die er toe doen. Als het over liefde gaat dan laten we het delen. Alles. En het liefst ook nu meteen. Sommige dingen kunnen beter ongezegd blijven, maar meestal bedenk ik me dat dan pas achteraf inderdaad. Ik wou dat ik was zoals jij zei hij. Zo openhartig je hart op de tong hebben is ook meest eerlijk. PARESIA toch. Onverbloemd zeggen wat je op je hart hebt. Geen tijd te verliezen. En ondertussen ook verstopt in het ondergrondse dwaal en bouw ik samen met anderen aan andere werkelijkheid en tijd.

Soms is juist daar waar niemand kijkt zoveel te zien. Dus laten wat we doen nog even voor onszelf houden. In de Underground. Niet voor iedereen alleen voor ons en dan de lijntjes leggen. Alle Lone Wolfs verzamelen en dan een roedel zijn.  Ik voel me niet meer alleen zegt hij, dat is wat het meedoen met de Underground met me doet. Dit is Sandra en wat zij doet dat is geheim, zo word ik voorgesteld tijdens de briefing. Wat een heerlijke woorden voelde ik. Geheime dingen doe ik ook zo graag.

Ik wil je graag laten weten, schrijft ze mij, dat we het (nog) heel vaak over je hebben. En dat we met een zeer select gezelschap een geheim app groepje hebben gemaakt. En dat je eigenlijk een soort van afwezig aanwezig bent. Wil ik nou zichtbaar zijn of juist onzichtbaar? Zichtbaar in het onzichtbare?

Laten we zo lang mogelijk niet begrijpen wat we aan het doen zijn, hoor ik mezelf zeggen in een voorbereidend overleg,  want misschien is het wel weg, de magie, als we het proberen vast te pakken. Het lijntje kun je ook voelen zonder vast te houden. Als het er is is het er. Heb vertrouwen. Je kunt je overgeven . Ik vang je wel op als je moe bent. Ik hou je in de gaten. Ik ben er al tijd…

Geen tijd te verliezen. Zoveel Tijd om je in te verliezen.

Het leven met de dood. Soms mis ik die vertraging van toen ooit zo die eerste weken maanden jaren van de onwerkelijke werkelijkheid. Het niet synchroon zijn met het gewone leven. Als een buitenstaander zijn en kijken naar dat wat voorbij raast. Binnen in je eigen bubbel zitten. De onbelangrijkheid van de dingen zien die voor hen – de anderen- zo belangrijk zijn. En soms lukt het me om daar dan werk van te maken.

Af en toe heb ik het even weer haarscherp. Het gevoel van de dingen die er toe doen en de mensen die daarbij horen. Het geluksgevoel om er deel van uit te mogen maken en er bij te mogen horen. En dat zij ook bij jou willen zijn. Naast elkaar zitten zonder woorden op plekken die zoveel van alles zijn. Tijd verdrijf. De tijd verdrijven met het allerliefste en fijnste en mooiste. Met Lievelings mogen zijn. Met andere wolven in de roedel zijn.

Ooit zei iemand me dat het grootste Geluks gevoel is,  als je voelt op dit moment, nu even nergens anders te willen zijn dan hier en nu en ook met jou.

Geen haast. Alle tijd. Geen tijd te verliezen. De tijd ver drijven door mee te drijven met de tijd. Hier en nu met jou en mij en al die fijne anderen ❤️kon het maar altijd zo blijven …

Schaamteloos Openhartig

Dat was ik afgelopen jaren. De dood van mijn Giorgio haalde een laagje weg. Blijkbaar kan het ook zijn dat verdriet je hart er niet uitrukt, al voelde dat in het begin wel zo. Verdriet maakt je hart ook open. De eerste jaren een soort rauwe open wond was het.

De dood roept schaamte op. Schaamte en verlegenheid. Vooral ook van de mensen om je heen. Men weet zich niet in je buurt te gedragen. Je weet je zelf niet meer te gedragen. Je gedraagt je zelf ook niet meer. Ik heb mijn eigen zelf leren kennen van kanten die niet altijd even leuk waren. Veel licht geeft ook grote schaduwen. En je eigen schaduw is niet altijd even goed te verdragen. Behalve dan in tijden van grote onverdraaglijkheid. Als je de dood van je liefste moet verdragen. Van de vader van je kind. Dan kan die schaduw van jezelf er ook nog wel bij. En dan kan die gewoon schaamteloos naar buiten komen.

“Nee ik wil dit niet. Nee ik wil niet aardig zijn en beleefd of rationeel. Nee ik wil alleen maar dat het over mij gaat en niet over andere mensen. Nee niks interesseert me van jullie verhalen. Alleen mijn eigen verhaal en dat van Alex. Nee het is nog niet over. Nee nee nee”.

Een BITCH zei een college weduwe tegen me. Ik ben een BITCH geworden en het interesseert me geen reet.

Verdriet maakt schaamteloos. Je bent zo hard geraakt dat niks je meer kan raken. Zo lijkt het . En het verzacht je ook. Dat duurt wat langer, dat kost wat tijd. Die verzachting gaat over meer compassie kunnen voelen. En dan vooral ook met jezelf. Je hoeft je niet te schamen voor je gevoelens. Voor de dingen die je doet om te overleven en later om weer te gaan leven. Het is al knap genoeg dat je leeft. Elke dag de dag weer aan gaat en adem haalt.

Ik schreef om te overleven. Schrijven over mijn gevoelens en gedachtes. Eerst voor mezelf. Later openbaar. Mensen vonden daar wat van. Dat ik mijn verdriet zo etaleerde. Zo openhartig alles in de etalage zetten. Zeker toen het langer duurde dan een jaar en vier seizoenen. En toen maakte ik er ook nog een boek van. Een boek vol van intimiteit. Niet alleen over mezelf maar ook nog over Alex en over Giorgio. Die hadden daar niet om gevraagd. Af en toe overviel de schaamte me vanuit onverwachte hoek. Onverwachte hoeken vanuit mezelf. Waarom deed ik dit. Wie was ik om zoveel aandacht te vragen voor mezelf. Om zo iets prive te delen. Om mijn vrienden en collega’s zich ongemakkelijk te laten voelen. Gluurders voelden ze zich zei iemand. En ik deed ze dat allemaal aan… Schaamteloos openhartig. Was dit nu fijn om zo te zijn? Of juist helemaal niet?

RouwLust

Vorig jaar werd het nog een stukje erger. Toen schreef ik een boek over sex. Over sex en lust en rouw en dood. Samen met nog vijftien andere vrouwen. Dat wel deze keer. Huidhonger was het thema. Hoe ieder van ons daar mee worstelde. Dood is een taboe. Lust en verlangen is een taboe. Over de combinatie is nooit ergens iets geschreven.

Wat doe je als je liefde dood is en je lijf hongert naar aanraking. Wat als je fantasie met je aan de haal gaat. Wat als je wil vrijen met de beste vriend van je man omdat hij je zo aan hem doet denken. Wat als je niks meer voelt in je lichaam. Alsof jij zelf ook dood bent gegaan.. Wat als je nooit met een andere man bent geweest dan met de vader van je kinderen. Waar laat je je kinderen eigenlijk als je voor de eerste keer weer eens een afspraak je hebt?

Wij jonge weduwes bleken allemaal te worstelen met dit soort vraagstukken. Er was heel veel openhartigheid en heel veel schaamte. Vooral in ons zelf. Door het boek RouwLust te maken gaven we woorden aan die stille schaamte. In de openhartigheid gingen we de schaamte aan. Met elkaar ontdekten we dat we niet alleen waren of de enige. Dat we niet abnormaal waren. Dat iedereen HET had. En dat het voor iedereen verschillend en anders was. Het boek gaf zoveel ruimte. Sisterhood zei iemand van ons. Door dat jullie er voor gaan staan mogen wij er ook zijn zei iemand.

En ik stond er weer. Midden het AD met de titel Mijn lichaam hunkerde naar aanraking. En midden in de Telegraaf als weduwe op Tinder. Ik doe vandaag maar even een zonnebril op in de trein zei ik op twitter naast de foto van het artikel. Schaamteloos openhartig. Hee ik hoorde dat je een boek hebt geschreven. Waar gaat het over. Over sex. Over Lust. Over Rouw. Oh ja ik zat ook nog midden in een Arnhemse Talkshow. Op het podium . Volle zaal. Vragen over hoe ik op date ging. En hoe de eerste keer met een andere man was. Hoe het voor mijn nieuwe liefde is om met mij te zijn en hoe ik me voel bij die nieuwe liefde. Schaamteloos openhartig

Er is meer verlangen

Dat was afgelopen jaar. En dat was ook waar ik mijn -Dag van de Retoriek verhaal- over wilde houden. Ik wil het wat verder onderzoeken. Want behalve in mijn prive leven ging het ook in mijn werk veel over schaamteloosheid en over openhartigheid. Natuurlijk. Ik snap dat ik de wereld ook met mijn thema tegemoet treed en hier en daar ook gewoon binnen val. En ook denk ik een verlangen te voelen bij meer mensen. Schaamteloos openhartig willen zijn….. wat is dat toch voor verlangen…

PARRESIA

Toen ik voor dit retoriek verhaal ging zoeken op schaamteloos kwam ik terecht bij het woord Paresia. Paresia betekent Vrijmoedig spreken en handelen Ik hou van dat woord. Ik heb het geleerd ooit van mijn leraar DENKADVISEREN. Ik was het woord even vergeten maar de betekenis en het handelen blijkbaar niet. Paresia komt uit het GRIEKS. De betekenis van Paresia is prachtig Alles zeggen zonder voor iets terug te deinzen, zonder iets te verbergen. Het spreken van de waarheid. Zonder veinzerij. Zonder voorbehoud. Zonder frasen. Zonder opsmuk die haar (de waarheid) zouden kunnen versleutelen of kunnen maskeren

Foucoult heeft veel geschreven over PARRESIA net als Socrates. Om de waarheid te kunnen spreken dient men zichzelf te kennen zegt Socrates. Foucoult trekt het breder. Het gaat over kennen van zichzelf. Over zorgen voor zichzelf. Over toewijding voor zichzelf. Over je bekommeren om jezelf. Om Paresiast te kunnen zijn is veel zelfonderzoek, zelfkennis, zelfzorg en zelf toewijding nodig blijkbaar.

Misschien helpt een beetje existentiële crisis daar wel bij. Is dat een goede leerschool.

De Paresiast verbindt zich aan zijn waarheid en kan anderen onderwijzen en neemt een zeker risico met degenen tot wie hij zich richt. Hij kan de ander kwetsen, ergeren of boos maken. Hiervoor is moed nodig omdat de relatie de kans loopt beëindigd te worden. Het is de moed tot waarheid van de spreker. Die ondanks alles het risico neemt de hele waarheid te zeggen die hij denkt. En het is ook de moed van de gespreksgenoot om de krenkende waarheid die hij hoort voor waar aan te nemen….

In maart dit jaar hield ik een verhaal op een onderwijscongres. Volle zaal. Vierhonderd mensen. Ik had een pleidooi geschreven. Een pleidooi voor de verontwaardiging. Ik las mijn verhaal voor van papier. Over mijn liefde voor onderwijs en mijn ergernis. Over de SHIT die ik tegen kwam. Ik zei alles hardop. Mijn hart klopte in mijn keel. 400 mensen. 800 ogen. Ik dacht of het slaat aan of het slaat dood. Ik ben de verbinding kwijt. Het sloeg aan. Mensen kwamen naar me toe. Zeiden dat ze ook zo moedig wilden zijn om de dingen te zeggen. Dat ze dat gingen doen. Van af nu. Dat ze aan me zagen dat mijn verhaal echt was. Dat ik zelf in mijn verhaal geloofde. Bijzonder he zei ik. Dat het tegenwoordig bijzonder is dat je dat doet. Dat je een verhaal vertelt waar je zelf in gelooft. Dat je staat voor je eigen waarheid ook al weet je helemaal niet of dat een waarheid is die gedeeld wordt. Dat je iets deelt over je eigen verlangen.

De Paresiast is geen vakman. Het is geen metier. Het is een houding een zijnswijze die verwant is aan de deugd. De parresiast spreekt uit eigen naam. Is geen profeet van gods woord of het woord van iemand anders. En moet zijn woorden als het ware ondertekenen.

De Parresiast spreekt ook niet in raadselen maar probeert zo helder en direct mogelijk te zijn. Onverbloemd zodat zijn woorden onmiddellijk een voorschrijvende waarde kunnen krijgen opdat er een nieuwe gedragsregel zal ontstaan

Vrij en Moedig

Ik denk een verlangen te voelen naar Parresia. Niet alleen bij mezelf. Maar ook in de wereld om me heen.

Het verlangen een waarheid te spreken om daarmee een groter belang te dienen dan dat van jezelf misschien. Niet meer zwijgen en verstoppen. Geen schouders ophalen want het gaat nu eenmaal zoals het gaat.

Daarvoor is het misschien ook nodig om zelf door de schaamte heen te moeten. Om met zinnen boven je hoofd in de krant te staan als mijn lichaam hunkerde naar aanraking. Omdat dat gewoon toen de waarheid was. En het een waarheid is die voor meer mensen geldt die -wanneer hardop uitgesproken- niet meer alleen zijn in hun hunkering.

Het zou fijn zijn als we samen met elkaar meer aan parresia konden gaan doen. Vrijmoedig spreken en handelen. En dat we daarmee mogen oefenen ook. Dat het wel eens mis gaat en je dan op de afslag komt van EGO en eigenbelang. Maar ja dat je daardoor ook weer een stukje van jezelf leer te kennen en te omarmen . Die schaduw naast al dat licht.

Vrij en MOEDIG. Vrijmoedig spreken en handelen. Ik gun er mezelf veel van En ik gun het jullie ook. Gaat heen. Wees vrij. Wees moedig.

En spreek……..

 

 

 

 

 

Na de dood komt de rouw. Overleven. Leven. Vijf jaar in mijn geval. En toen kwam de liefde. Eerst kwam de lust trouwens. Die was ook fijn. En toen kwam de liefde dus. Echte liefde weer. Vanzelfsprekend vanzelf. Vurig en vol van verlangen. Rustig en kalmerend. Grappig en gezellig. Eindeloos met elkaar pratend. En stil kunnen zijn samen. Dat vooral ook. Ondernemend en avontuurlijk. Alles benoemend en intens genietend. Heel erg van elkaar verschillend en heel erg gelijk. Dat waren we allemaal samen. Hij en ik. We hebben alle tijd, zo zei hij me telkens. We hebben geen tijd te verliezen. Zo voelde ik altijd.

Een avond in mei. Theaterzaaltje. RouwLust en ik op het podium. Een vraag van de host.

“Hoe is dat voor hem om met jou te zijn. Met iemand te zijn die behalve vol van liefde voor hem ook vol van liefde is voor haar dode man”. Alle stoelen vol. Iedereen kijkt. Ik kijk omhoog tegen het licht in want daar zit hij. Ik denk dat je een moedige man moet zijn om met mij te zijn zeg ik. Eentje die stevig in zijn schoenen staat en voor zichzelf staat ook. Want die ander is er steeds. Giorgio is altijd in ons leven. Wij praten dagelijks over hem. Alex en ik. Hij is dicht bij ons. In ons huis overal.

Deze nieuwe liefde heeft daar ruimte voor. Deze nieuwe liefde is sterker dan sterk en moediger dan moedig. Niet alleen bij mij maar altijd overal staat hij zijn man te zijn.
Hij zegt “dit hoort bij jullie en als ik bij jullie wil horen dan hoort dit erbij. En ik wil bij jullie horen”. En hij doet het. Hij hoort bij ons. Beetje bij beetje..

Hij neemt ruimte in en laat ruimte open. Voor mij. Voor Alex. In de overgang van de basis naar de middelbare school helpt hij mee haar kamer te veranderen. Maakt een bureau en schildert samen de muren. Ik kijk vanuit de tuin. En zie ze door het raam. Het lijkt alsof Giorgio er staat. Hij voelt weer heel erg dichtbij Maar hij is het niet. Het is heel fijn en heel verdrietig tegelijk. We zijn dan samen al een jaar. Wat tijdelijk leek begint op langer te lijken. Ik hecht me terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Nog. Of toch.

We gaan de zomer in. Ibiza. Onze camping. We zijn met zijn allen. Hij komt de laatste week. Hij vloeit er zo in. Overal. Bij iedereen. En iedereen bij hem. Dit is ook zijn plek. Buiten op de veranda is zijn bed. Binnen slapen Alex en ik. Er is liefde en er is ruimte. “Fijn toch”, zegt hij. “Wel willen en niet kunnen. Is goed voor het verlangen”. Ik weet precies wat hij bedoelt. En meer dan hij weet ik hoe het voelt. Als het echt nooit meer kan. Met hem kan het allemaal wel. Alles. Samen zijn wij alleen maar liefde.

Elke ochtend vroeg als iedereen nog slaapt lopen we naar het strand en zwemmen in de zee. Na het zwemmen zitten we samen op een doek. Naast elkaar. We kijken naar de zee. En heel veel naar elkaar. In elkaars blik zijn. Met niemand is dat zoals met hem. Fijn hè zeggen we. Wat is het fijn als alles klopt. Het is bijna te mooi om waar te zijn…

Mooier dan dit wordt het niet zeggen we terwijl de golven over onze voeten spoelen. Onze huid gebruind. Ons hoofd is leeg. Gedachteloos. Ons hart vol van elkaar. Mooier dan dit wordt het niet.

En dat is ook zo

Thuisgekomen valt er een bom. Zo boem. Uit het niet niets. Want het was er altijd wel alleen niet in de werkelijkheid die wij gemaakt hadden. Niet mijn verleden vraagt om moed. Het is het zijne. Boem. Op alles. Hij laat los. Ik hou vast. Ik laat los. Los. Vast. Los. We weten niet meer waar het is verbroken wie waar het begin van het einde heeft gelegd. We zijn niet meer gehecht.

We doen nog wel een poging. Want er is zoveel liefde. Zoveel licht. En tegelijk is er ook zoveel schaduw ineens. Het is het niet waard zegt hij. Geloof mij. Liefde is soms ook loslaten. En hij laat mij los. Omdat hij gewend is de mensen los te moeten laten waar hij van houdt zegt hij. Zijn hele leven al. Hij kan goed afscheid nemen. Wissen. Weg.

Ik ben gewend om mensen vast te houden waar ik van hou. Mijn hele leven al. Zelfs als ze dood zijn dan hou ik ze vast. En kan ik ze ook vasthouden. Midden in ons gelukkig leven laten zijn. En daar ook anderen in toe laten. Ik kan ook afscheid nemen. Ik kan daar iets heel moois van maken ook of juist als ik het niet wil. Omdat het moet. Omdat het niet anders kan. Ik kan dat. Maar nu wil ik het niet. En het voelt ook niet als niet anders kunnen. Want zijn hart klopt nog. Alleen al niet meer voor mij..

La vida es bella contigo… dat krijg ik van hem als afscheidskado. Bedankt dat ik in jullie leven mocht zijn. Voor altijd blijven wij in zijn hart zegt hij. Met niemand was het ooit zo als met jou en met niemand zal het ooit zo zijn. En dan vertrekt ie. Om weer door te gaan met zijn oude leven. Zo zegt ie. En zo doet ie. Ja toch. Doei hè

Hoe laat je iemand los die je lief hebt en die nog leeft? Ik ben niet van het loslaten. Ik ben van het vasthouden. Ik ben niet van het vertrekken en gaan. Ik ben van het blijven. Dicht bij je. Altijd.

Door gaan met mijn oude leven. Er is geen weg meer terug zo voel ik dat. En ik wil dat ook niet meer. Ik wil verder met mijn nieuwe leven. Of gewoon verder leven vooruit zoals ik bezig was. Onderweg naar ergens weer. Hoge toppen diepe dalen. Hij reisde een stukje met me mee. Een heel bijzonder mooi stukje. Hij krijgt een plek ook in mijn hart. Mi corazon..

Nu weer alleen verder. Het voelt eenzaam. Dubbel eenzaam. Er is niemand om me aan vast te houden. Die mij vasthoudt zoals hij. Die ik vasthoud zoals ik deed met hem. Weer zo in iemands armen zijn. En dat het wederzijds is. Zo heerlijk is de liefde en zo oneerlijk ook natuurlijk. De liefde net zo als het leven is. Zoals mijn leven is. Intens. Geen lineaire rechte lijn…. gelukkig maar ja .. ja maar…

Weer. In mijn eentje. Er is weer heel veel ruimte. Het voelt als leeg en minder als vrij en open. Dat komt wel weer. Inmiddels weet ik dat. Stapje voor stapje. En dan weer gaan…

Liefde. Genieten. Verdriet.

Liefdesgenietverdriet

Het komt wel weer goed
Maar nu meteen nog even niet…

Juni. Onderweg naar de zomer. Giorgio’s laatste levensmaand. Deze maand is het zes jaar geleden. Zes jaar. Zes jaar. Tweeduizend honderd negentig dagen zegt de rekenmachine. Dat zijn veel meer dagen dan het als lang geleden voelt. 

Gisteren fietste ik met Alex door Arnhem. Zij op haar nieuwe middelbare school fiets. Deze maand wordt ze uitgebezemd. Het groep 8 afscheids ritueel. Zes jaar geleden was het uitjonassen uit de kleutergroep. Giorgio en ik vingen haar op. Zijn laatste levensdag. Eind deze maand sta ik alleen om haar op te vangen na het uitbezemen. Opvangen hoort er niet bij. Na groep 8 sta je stevig op je eigen benen. Alex staat dat. Goed geaard. Nog steeds. Ik sta na zes jaar ook weer stevig op mijn eigen benen. Of misschien gewoon nog steeds. Ons gezin is fijn samen. Mijn bedrijf heeft het eerste jaar meer dan overleefd. En er is weer liefde. Een man. Een heel jaar rond al.

Als weduwe vertellen over je dode man. Een boek samen volschrijven over gemis en huidhonger. De voorstelling laat je zien hoe en voelen wat missen is. Mooi zei een dame na afloop. Ik vond het heel mooi. Wat dan vroeg ik? Wat vond je mooi precies. De shock zei ze. Dat ik naar jullie luisterende en keek en ineens besefte dat het ons allemaal zo maar kan overkomen. Jullie daar als gewone vrouwen. Mooie jonge vrouwen. Onwerkelijk en echt tegelijk.

Deze maand juni. De zon schijnt . Ik doe wat ik vaker doe deze maand. Ik zit op zijn kamer die inmiddels mijn atelier is geworden. Ik speel de film af van de begrafenis. Ik lees in mijn blog dat ik dat vorig jaar ook deed. Bijna PRecies op dezelfde dag. Missen voelen. De dood voelen. Juist nu in al het gelukkige leven weer. Het is dubbel. Het is zoals het is. 

Aan de telefoon met Carolien. Janny en zij en ik zien elkaar volgende week. Zoals ook deze maand we altijd doen. Onderweg naar de zomer. We gaan gelijk op. Onze mannen zes en zeven jaar dood. Nieuwe liefdes. Samen zoeken. 

Jij bent niet meer alleen zei een vriendin tegen Carolien. Het kwam wel even binnen zei ze me. Ik ben blijkbaar niet meer zielig of verdrietig. Geen medelijden meer. Het is over. Wanneer ben je weduwe af eigenlijk ? Op het moment dat er een nieuwe man is? Is dan het missen over?

Ja ik ben weduwe. Mijn man is dood. Wie is dat naast je dan? 

Deze maand is het zes jaar geleden. Giorgio’s foto staat naast mijn bed. Ik kijk er elke dag naar. Meestal zeg ik ook wel even iets. Of ik luister naar wat hij gezegd zou hebben. Het is vaak iets grappigs. Zijn foto maakt me aan het lachen. Ik word blij als ik naar hem kijk.

De dood maakt mij wie ik ben en misschien maakt dat me juist wel leuker en unieker dan iemand anders….

Nu ik de zin voor me zie moet ik lachen. Het zijn weduwe zinnen die we vaker zeggen tegen elkaar. Dat de dood van onze man ons heeft gemaakt wie we nu zijn. Een leuker iemand. Ik denk het wel. Ik denk dat ik zonder het trauma en het overleven anders was geweest nu. Ik denk ook dat Giorgio en ik oppervlakkiger geleefd zouden hebben samen. 

Dat is ook waarom ik hem nu nog steeds mis. Ik zou graag samen met hem de Sandra geweest zijn die ik nu ben. Veel meer genietend van het leven en mijn eigen keuzes makend. Samen met hem en Alex zou ik nu de zomer in zijn gegaan. Met die nieuwe fiets. Misschien ook wel een fiets voor hem gekocht. Ik heb hem nooit zien fietsen in al die jaren. Wie weet…

Wie weet hoe we nu geleefd zouden hebben. Misschien waren we niet meer samen. Had ie genoeg gekregen van mijn geduw en geregel. Was ie een beroemde DJ geworden met een beeldschone vriendin van 25. Dat zou ook kunnen. 

Ik denk het niet. Ik denk dat hij nu in de tuin had gezeten. Hoewel…. op een mooie zaterdag als deze was ie vast weer ergens aan het schilderen. Een klus ergens buiten. Er moet weer geld bij zou ie gezegd hebben. En hij zou vandaag eerder thuis gekomen zijn. Omdat Alex haar laatste wedstrijd Heeft. En daar zou ie naar zijn komen kijken. Beetje op een afstand van de andere ouders op dat hockeyveld. Zonnebril op. Trots op zijn grote dochter. Ze is de beste en de mooiste en de liefste zou ie denken. En thuis ook uitspreken tegen mij. Wat een lief kind hebben we toch

Maak jij maar even koffie zou ie daarna zeggen. Vlug een beetje. En dan stak ie een sigaret op in de tuin. Naast mij op de stoel die nu leeg is. 

Leeg zonder hem. Ook nu na zes jaar is dat niet anders. Met alles wat er inmiddels is. Al het geluk en alle liefde en al het mooie leven dat Alex en ik hebben is zijn stoel leeg. Moeten we zijn gezelschap. Zijn eigen zinnige unieke Zijn missen. Deze maand een beetje meer voelbaar nog dan de andere maanden. Dan de andere tweeduizend honderd negentig dagen van de afgelopen zes jaren 

❤️❤️

Volle maan was het gisteren. En ik word  wakker na een nacht vol van onrustige dromen. Volle maan. Leeg alles. Vol en leeg tegelijk. Zo voelt het. Na weken van intens, fantastisch, alles gaat geweldig. Ik straal bijna de wereld af. Voel ik me vandaag helemaal leeg.

Het is bijna vijf jaar geleden. Het is maar een getal. Die vijf.

Het is niet meer dan de betekenis die je er zelf aan geeft zegt E. Als je alleen naar de feiten kijkt. Hoe gaat het dan met je? Alleen naar de feiten kijken. Dan is mijn leven heerlijk. Waar doet ze het van hoor ik de mensen achter mijn rug soms denken. Nieuwe auto. Al die vakanties. Optredens hier en daar. Mooie opdrachten. Veel vrije ruimte. Vrienden. Familie. Alex die geniet en geweldig leuk is. Goed in sport. Goed op school. Veel vrienden. Liefste kind.

Liefde en aandacht. Mannen die er waren. En zijn. Geen zorgen. Een nieuw bedrijf dat steeds meer vorm krijgt. Omdat het gewoon IK is die steeds meer vorm krijgt. Zeven kilo lichter. Creativiteit die stroomt. De feiten voor een meer dan gelukkig leven zijn niet aan te dragen. En ik ben ook gelukkig. Echt. Met alles.

Don’t get on the anniversary train

De titel van een artikel dat ik laatst las. Het gaat over rouw jubilea. Jaar 1,2,3,4,5….
De datum voelt als een trein die je hoort aankomen. Van heel in de verte komt ie dichterbij. Het is een zware stoomtrein. Je hoort de stoomfluit en de piepende wielen over de rails. Je voelt het in je buik. In je hart. Dat samen knijpt. Mijn hart dat zo vol is van geluk en liefde voor alles. En waar ook nog steeds een gat in zit dat leeg blijft. Hoeveel geluk en liefde en schoonheid en plezier er ook is.

Soms voel ik me ondankbaar. En overvragend. Ik heb veel te veel nodig.”Voor jou is het nooit genoeg”, hoor ik een stem in mijn hoofd zeggen. “Hoeveel mooie klussen wil je nog? Hoeveel vakanties? Hoeveel fijne mensen? Niemand zal bij jou blijven als je zoveel verlangt. Als je zoveel nodig hebt. Niemand is in staat zoveel te geven. Waarom ben je niet gewoon eens tevreden met wat er allemaal wel is. Kijk die stralende foto van je. Op het toneel van de schouwburg midden in het applaus. Je straalt vanuit je tenen. Zoveel liefde zegt iedereen. Zoveel van alles”.

En ik zie het zelf ook. En ik voel het ook echt. Dat ik van geluk mag spreken en het mag zijn. Dat ik midden in ons gelukkig leven ben. Echt. Ook. Gelukkig. Ik ben het. Met alles.

En toch
Blijft dat gat. Die leegte. Het is het gat van het missen. De omvang neemt af met de jaren misschien. Maar het gat blijft. En op dagen als gisteren en vandaag voel ik die leegte weer. En de wind die er door heen waait. Koude windvlagen. Dwars door al die warmte heen. Ik hoor de trein in de verte. Aanrollende wielen. Snerpende remmen. Het dreunen van de rails voel ik door mijn lijf. Ik wil niet dat ie voor me stopt. En ik wil al helemaal niet instappen. Echt helemaal niet.

En toch doe ik het. Zit ik gisteren op Giorgio’s kamer. De foto van hem en Alex op de kast boven me. Hij kijkt me aan zoals ie vaker naar me keek. Een beetje geïrriteerd en vol van liefde tegelijk. Ik dramde weer iets door waarschijnlijk. Het was nooit genoeg. En hem maakte dat niet zoveel uit. Omdat ik het was. En wij samen wel precies genoeg waren. Met ons drieën.

Ik kijk de film van de begrafenis. “Waarom doe je dat dan ook”, hoor ik mezelf zeggen. “Je zoekt het zelf op zo he, dat verdrietig zijn”. De eerste tranen komen al snel als ik mezelf zie. Kleine Alex op mijn arm. Voor ons schuift de kist in de auto. De regen begint te vallen. Ik zie mezelf omhoog kijken naar de hemel. Ik weet precies het moment nog dat ik dat deed. Hoe ik zag dat G. inzoomde met zijn camera. En hoe de regen op mijn gezicht voelde.

Dan begint de film. Ik kijk hem helemaal. Voel de muziek. Hoor de toespraken. Luister naar mezelf. Mijn verhaal over mijn liefde voor Giorgio. Grapjes tussendoor. Zelfs daar toen. Af en toe kijk ik omhoog naar Giorgio op de foto. Ik vang zijn blik. Een beetje geïrriteerd en ook vol liefde. Ja. Ik doe weer stom. En het is goed. Allebei. Kijk maar naar de maan appt J. gisteravond. Er is daar iemand die altijd over jullie waakt. Ja. Lief. En de maan is zo ver weg. Dat ook.

In al het stromende geluk is er ook de leegte. En soms moet ik die aanraken blijkbaar. Moet ik ook weer even in de leegte zijn. Ook al wil ik daar heel ver weg van blijven. Want het is er koud en het is er leeg en akelig. Ik voel me er een niet leuk iemand. Iemand die zeurt en hangt. Iemand die alles leeg trekt. Die in paniek om zich heen grijpt terwijl er helemaal geen reden is voor paniek. De feiten geven alleen maar geluk aan. Zelfs in het schrijven van dit verhaal denk ik. Waarom de boel weer open halen. Het gaat toch goed met ons. Heel goed zelfs. Mensen willen dit niet weten. En ik zelf ook niet. Schrijven en lezen over missen en pijn en verdrietig zijn. Al weer. Nog steeds. Terwijl alle feiten zo anders zijn.

Al is er wel een niet te missen feit dat we moeten missen. En zijn ogen kijken me aan vanaf de foto op de kast.

Oh ik mis je zo.

Bedenken Alex en ik als zin bij de laatste letter van het gedichtje dat we samen maken op zijn naam voor dat we gaan slapen deze week. Alex had schoolreisje en het was een heerlijke dag. Moet dat wel bij de o? Vraag ik. Doe je dat nog steeds? Ja. Zegt Alex vol overtuiging.  Oh ik mis je zo… zegt ze nog eens hardop

G

I

O

R

G

I

Oh ik mis je ook zo. Soms. Af en toe weer zo heel erg. Zoals gisteren. En als ik net wakker word. Bijna elke dag eigenlijk dan op dat moment. Nog steeds. Ook in jaar vijf…..

Alex roept. Ze wil een eitje eten. Op ons mooie terras. In onze heerlijke tuin.  Samen in de warme stralen van de zon. Die vandaag weer schijnt. Net als morgen. En de hele zomer die nog voor ons ligt. Een hele zomer vol van zon en warmte en van alles dat er is en dat er mis….t