Volle maan was het gisteren. En ik word  wakker na een nacht vol van onrustige dromen. Volle maan. Leeg alles. Vol en leeg tegelijk. Zo voelt het. Na weken van intens, fantastisch, alles gaat geweldig. Ik straal bijna de wereld af. Voel ik me vandaag helemaal leeg.

Het is bijna vijf jaar geleden. Het is maar een getal. Die vijf.

Het is niet meer dan de betekenis die je er zelf aan geeft zegt E. Als je alleen naar de feiten kijkt. Hoe gaat het dan met je? Alleen naar de feiten kijken. Dan is mijn leven heerlijk. Waar doet ze het van hoor ik de mensen achter mijn rug soms denken. Nieuwe auto. Al die vakanties. Optredens hier en daar. Mooie opdrachten. Veel vrije ruimte. Vrienden. Familie. Alex die geniet en geweldig leuk is. Goed in sport. Goed op school. Veel vrienden. Liefste kind.

Liefde en aandacht. Mannen die er waren. En zijn. Geen zorgen. Een nieuw bedrijf dat steeds meer vorm krijgt. Omdat het gewoon IK is die steeds meer vorm krijgt. Zeven kilo lichter. Creativiteit die stroomt. De feiten voor een meer dan gelukkig leven zijn niet aan te dragen. En ik ben ook gelukkig. Echt. Met alles.

Don’t get on the anniversary train

De titel van een artikel dat ik laatst las. Het gaat over rouw jubilea. Jaar 1,2,3,4,5….
De datum voelt als een trein die je hoort aankomen. Van heel in de verte komt ie dichterbij. Het is een zware stoomtrein. Je hoort de stoomfluit en de piepende wielen over de rails. Je voelt het in je buik. In je hart. Dat samen knijpt. Mijn hart dat zo vol is van geluk en liefde voor alles. En waar ook nog steeds een gat in zit dat leeg blijft. Hoeveel geluk en liefde en schoonheid en plezier er ook is.

Soms voel ik me ondankbaar. En overvragend. Ik heb veel te veel nodig.”Voor jou is het nooit genoeg”, hoor ik een stem in mijn hoofd zeggen. “Hoeveel mooie klussen wil je nog? Hoeveel vakanties? Hoeveel fijne mensen? Niemand zal bij jou blijven als je zoveel verlangt. Als je zoveel nodig hebt. Niemand is in staat zoveel te geven. Waarom ben je niet gewoon eens tevreden met wat er allemaal wel is. Kijk die stralende foto van je. Op het toneel van de schouwburg midden in het applaus. Je straalt vanuit je tenen. Zoveel liefde zegt iedereen. Zoveel van alles”.

En ik zie het zelf ook. En ik voel het ook echt. Dat ik van geluk mag spreken en het mag zijn. Dat ik midden in ons gelukkig leven ben. Echt. Ook. Gelukkig. Ik ben het. Met alles.

En toch
Blijft dat gat. Die leegte. Het is het gat van het missen. De omvang neemt af met de jaren misschien. Maar het gat blijft. En op dagen als gisteren en vandaag voel ik die leegte weer. En de wind die er door heen waait. Koude windvlagen. Dwars door al die warmte heen. Ik hoor de trein in de verte. Aanrollende wielen. Snerpende remmen. Het dreunen van de rails voel ik door mijn lijf. Ik wil niet dat ie voor me stopt. En ik wil al helemaal niet instappen. Echt helemaal niet.

En toch doe ik het. Zit ik gisteren op Giorgio’s kamer. De foto van hem en Alex op de kast boven me. Hij kijkt me aan zoals ie vaker naar me keek. Een beetje geïrriteerd en vol van liefde tegelijk. Ik dramde weer iets door waarschijnlijk. Het was nooit genoeg. En hem maakte dat niet zoveel uit. Omdat ik het was. En wij samen wel precies genoeg waren. Met ons drieën.

Ik kijk de film van de begrafenis. “Waarom doe je dat dan ook”, hoor ik mezelf zeggen. “Je zoekt het zelf op zo he, dat verdrietig zijn”. De eerste tranen komen al snel als ik mezelf zie. Kleine Alex op mijn arm. Voor ons schuift de kist in de auto. De regen begint te vallen. Ik zie mezelf omhoog kijken naar de hemel. Ik weet precies het moment nog dat ik dat deed. Hoe ik zag dat G. inzoomde met zijn camera. En hoe de regen op mijn gezicht voelde.

Dan begint de film. Ik kijk hem helemaal. Voel de muziek. Hoor de toespraken. Luister naar mezelf. Mijn verhaal over mijn liefde voor Giorgio. Grapjes tussendoor. Zelfs daar toen. Af en toe kijk ik omhoog naar Giorgio op de foto. Ik vang zijn blik. Een beetje geïrriteerd en ook vol liefde. Ja. Ik doe weer stom. En het is goed. Allebei. Kijk maar naar de maan appt J. gisteravond. Er is daar iemand die altijd over jullie waakt. Ja. Lief. En de maan is zo ver weg. Dat ook.

In al het stromende geluk is er ook de leegte. En soms moet ik die aanraken blijkbaar. Moet ik ook weer even in de leegte zijn. Ook al wil ik daar heel ver weg van blijven. Want het is er koud en het is er leeg en akelig. Ik voel me er een niet leuk iemand. Iemand die zeurt en hangt. Iemand die alles leeg trekt. Die in paniek om zich heen grijpt terwijl er helemaal geen reden is voor paniek. De feiten geven alleen maar geluk aan. Zelfs in het schrijven van dit verhaal denk ik. Waarom de boel weer open halen. Het gaat toch goed met ons. Heel goed zelfs. Mensen willen dit niet weten. En ik zelf ook niet. Schrijven en lezen over missen en pijn en verdrietig zijn. Al weer. Nog steeds. Terwijl alle feiten zo anders zijn.

Al is er wel een niet te missen feit dat we moeten missen. En zijn ogen kijken me aan vanaf de foto op de kast.

Oh ik mis je zo.

Bedenken Alex en ik als zin bij de laatste letter van het gedichtje dat we samen maken op zijn naam voor dat we gaan slapen deze week. Alex had schoolreisje en het was een heerlijke dag. Moet dat wel bij de o? Vraag ik. Doe je dat nog steeds? Ja. Zegt Alex vol overtuiging.  Oh ik mis je zo… zegt ze nog eens hardop

G

I

O

R

G

I

Oh ik mis je ook zo. Soms. Af en toe weer zo heel erg. Zoals gisteren. En als ik net wakker word. Bijna elke dag eigenlijk dan op dat moment. Nog steeds. Ook in jaar vijf…..

Alex roept. Ze wil een eitje eten. Op ons mooie terras. In onze heerlijke tuin.  Samen in de warme stralen van de zon. Die vandaag weer schijnt. Net als morgen. En de hele zomer die nog voor ons ligt. Een hele zomer vol van zon en warmte en van alles dat er is en dat er mis….t

Sandra was een heel leuk meisje, nu een prachtige vrouw

En alles wat ze nu heeft, is wat ze hebben wou………………..

Vijf jaar geleden zong mijn beste vriendin Jeanne deze regels op mijn veertigste verjaardag. Giorgio was de DJ. Het was een geweldig feest. Het was een geweldig jaar. Het jaar daarna. Waren ze er allebei niet meer. Mijn beste vriendin. Mijn lieve man. Dood.

Deze maand op 1 december was Giorgio zijn veertigste verjaardag. Ik denk aan de grapjes die we samen zouden maken. Het grote feest dat ie niet zou willen en wat ik toch zou organiseren. Ik hoor wat hij zou zeggen. Ik hoor nog heel vaak wat hij gezegd zou hebben. En ik weet ook nog precies hoe hij voelt als ik mijn ogen dichtdoe.

Dit jaar was het jaar van ons boek. Midden in ons gelukkig leven, is de titel. Mijn teksten. Alex haar tekeningen. Een eenmalige uitgave van 300 stuks. Het boek voelt als ruimte maken voor leven na de dood. Giorgio is doodgegaan. Ik ben niet gestopt met leven. Door de uitgave van mijn boek ontdekte ik dat leven met de dood niet alleen gaat over het toelaten van kwetsbaarheid. Het gaat ook over het aan gaan van openhartigheid. Open hartig zijn en leven. Met open hart het leven tegemoet treden.

Openhartig delen. Open hartig heb ik dit jaar gedeeld en geschreven. Schaamteloos soms. Dwars door de schaamte heen. We komen in leven en werk veel momenten tegen dat de schaamte ons remt of maakt dat we dicht gaan in plaats van open. Er zijn onderwerpen die mensen niet kunnen verdragen. En juist daarom moeten ze gedeeld worden. Omdat het anders onverdraaglijk blijft. Privé kan dan heel erg in je eentje zijn.

Zijn dood is onverdraaglijk. ‘Ik heb er vrede mee’ is een zin die niet bij mij past. En toch is het goed. Het is goed zoals het is. Ja zijn leven was te kort. En ik mis hem. Maar ik wil niet alleen stil blijven staan bij zijn gemis. Daarmee doe ik hem tekort. Hij was er. En hij was goed. Ik wil met een glimlach bij Giorgio kunnen zijn. Bij de lichtheid die de dood ook brengt. De nieuwe orde in mijn leven. De dood maakt het leven zo de moeite waard. Geeft zoveel nieuwe andersoortige ruimte. En dat heb ik aan hem te danken.

Soms denken mensen dat ik jaloers op ze ben. Omdat zij wel een ‘compleet’ gezin zijn. Of omdat hen nooit iets ergs is overkomen. Maar ik zou met niemand willen ruilen. In al het verdriet en gemis en rouw en ellende kies ik uit de stapel, nog steeds mijn eigen leven. ‘Alleen ruilen met mezelf van toen alles nog gewoon was, zei ik vorig jaar nog tegen iemand. Dat wil ik dan nog wel. Als dat nog in de stapel zit.

Deze laatste weken van dit jaar. Komt het besef binnen dat ik ook niet meer met mezelf van toen zou willen ruilen. ‘Heel is inclusief kapot’, schreef iemand me ooit, en ik voel me heler dan heel. Ik ben heel gelukkig met onszelf en met ons leven. Ik heb een diepere laag gekregen en tegelijkertijd is het luchtiger geworden. Ben ik luchtiger geworden. Lichtvoetig Zwaarwichtig krijgt levensechte inhoud en betekenis. Ik zeg het niet alleen. Ik ben het. Ik werk het. Ik leef het. Steeds meer. Midden in ons gelukkig leven.

Ook straks ga ik het nieuwe jaar gelukkig en openhartig tegemoet. Een jaar vol van weer nieuwe orde en ruimte.

En als jullie dit lezen maken Alex en ik een rondreis door Vietnam.

Leuk meisje,

prachtige vrouw,

alles wat ze nu heeft

Is wat ze hebben wou

Ik ben Sandra van Kolfschoten (@svankolfschoten) Organisaties vragen mij wanneer meer van hetzelfde niet meer werkt en er nieuwe ruimte nodig is. Die ruimte maak ik het liefst in het onderwijs. Daar ligt mijn hart. Ik organiseer het graag Lichtvoetig Zwaarwichtig .

Behalve adviseur, spreker en schrijver ben ik moeder van Alex (10) en jonge weduwe van Giorgio (voor altijd 35).

http://www.mijnmoment.com

Huidhonger. Dat was het thema van het afgelopen Jonge Weduwe Congres.

“WAT zeg je” , vroeg iemand toen ik het thema noemde.  Huidhonger zei ik. Dat je aangeraakt wil worden. Lust. Sex. Missen. Alles.

Huidhonger. Aangeraakt willen worden. Niet alleen armen van je vrienden om je heen. Of die van je kind. Behoefte aan een man. Bij mij duurde het drie jaar voordat die gedachte en dat gevoel weer eens in me opkwam. Een respectabele tijd gelukkig. Want je zou er als jonge weduwe al behoefte aan hebben na drie maanden. Daar vinden we wat van namelijk. Je omgeving natuurlijk, maar het taboe en de schuld en de schaamte zit vooral ook bij jezelf. Want mag je Lust voelen als er ook Dood is? Hoe doen anderen dat? Doen anderen het eigenlijk? En wanneer dan? En met wie in hemelsnaam?

“Dus je bent al beetje aan het rondkijken”. Zei de ene Jonge Weduwe tegen de andere in mijn groepje. “Ja ja, maar mijn man was ook al 21 maanden ziek he, voordat hij dood ging”, antwoordde ze. Je hoeft je toch niet te verdedigen zei de ander. Ik vind het juist mooi dat je het doet. De dame in de bank slikte even. “Zie je wel zei ze, dit gebeurt er dan. Ik voel nog steeds of het niet mag. Het is niet eens mijn omgeving. Ik ben het zelf. En ik mis hem zo. Mijn man. Hij was gewoon de leukste. Ik wil helemaal niet met een ander. En ik wil het ook wel. Mijn lichaam wil. Ik wil. Het is zo verwarrend allemaal”….

Wie dacht dat rouw en dood al een taboe is. Komt er met sex en rouw en dood nog eentje tegen. Over rouw en dood wordt in elk geval nog geschreven. Stapels boeken heb ik in mijn kamer liggen. Er gaat er niet eentje over sex. Over intimiteit. Over hoe je dat doet als je man doodgaat. Hoe rouw en dood alles in je verandert, alles in je lijf dus ook dat. Ja er is een boek nu. Over je nieuwe Liefde na de dood. De volgende relatie. Het nieuwe samengestelde gezin. Ja ja. Bla bla. Maar wat doe je in de tussen tijd? En met wie?

Ja HALLO zei een andere collega jonge weduwe. Wat nou ‘Het Gewone Leven’. Dit IS ons leven. Ik zit niet in de wachtkamer of zo.

De wachtkamer heb ik nooit zo gevoeld. Net als andere dingen in mijn rouw en verdriet, koos ik hier ook mijn eigen weg te gaan. In mijn eigen tempo. Dat net als bij weer gaan werken en weer mee doen aan het buiten leven, vele malen trager lag dan het tempo van de buitenwereld. Niet synchroon lopen met de werkelijkheid. Ach je bent nog jong, je vindt wel weer een andere man, is de zin die wij jonge weduwes vaak glimlachend tegen elkaar zeggen. We bieden tegen elkaar op. Wanneer zeiden ze deze tegen jou? De eerste maand al? Het eerst jaar? Bij de koffie na de begrafenis?

 

Tinder

Na Het Schrijftuintje de herfst vorig jaar kwam ik in de wereld van Tinder terecht. Als social media addict voor mij precies de juiste wereld. Sinds ik Tinder doe ik gewoon niet meer aan Twitter zeg maar. Ook daar vinden we allemaal wat van. “He bah zo’n vleeskeuring”, hoorde ik mensen zeggen. Daar leen je jezelf toch niet voor. Daar ben jij toch te goed voor. Gelukkig klikte het bij mij niet aan op de schaamte knop. De veertigplussers die deze zinnen uitspreken, naast hun echtgenoot op de bank stonden vroeger ook boven op de bar de mannen uit te kiezen dacht ik dan. En jammer dat jouw exemplaar inmiddels beetje aan het verouderen is. Mijn Tindervriendjes zijn dat allemaal niet. Licht en lucht en openhartig was dat precies wat ik nodig had. Geen schaamte. Geen schuld. Wel avontuur en plezier en jezelf weer opnieuw ontdekken. Net als dat je hoofd en hart moet herstellen van al het gemis en verdriet, moet je lijf dat ook. Het is heel gewoon eigenlijk. En ook niet. Omdat het in de Ongewone wereld gebeurd. De twilight zone waar we wel van weten maar die we niet delen met elkaar. Want dat is privé. Privé kan ook heel erg in je eentje zijn weet ik inmiddels. Delen maakt het draaglijk. En in dit geval. Nog best wel heel erg leuk ook.

Wat ook bijzonder is, is dat ook bij het delen van dit intieme thema blijkt dat Huidhonger en Lust en Intimiteit en Sex niet alleen bij jonge weduwes een ding is. Ook gescheiden vrouwen hebben er last van. Die mogen bijvoorbeeld niet meer tegen getrouwde mannen praten op verjaardagen. En gescheiden mannen weten helemaal niet hoe ze weer moeten beginnen en waar dan, na 20 jaar huwelijk. Want zo’n knappe escort daar grappen alle mannen onderling dan wel over, maar er echt samen over praten of je dat zou doen. Dat doen ze dan weer niet natuurlijk. We praten er over met elkaar. En dan vooral ook over de ANDER, maar over jezelf. En hoe je dat doet. Of hoe je het niet meer doet. Dat is een intimiteit die heel dichtbij komt. Laat staan dat je er als getrouwde man over vrouw over praat. ik snap dat wel. Ik zou het ook niet in mijn hoofd gehaald hebben om over dit onderwerp te praten als Giorgio er nog was. Jammer en gemiste kans denk ik nu. Giorgio zou veel meer aan me gehad hebben nu zei ik op het congres terwijl iedereen slap ging van het lachen. En ondertussen denk ik dat vaker. En niet alleen over dit onderwerp. Wat zou ik veel meer met hem gedeeld hebben nu. En met de mensen om ons heen. De Echte dingen. Over Leven.

Het niet delen willen van intimiteit is kwetsend. Las ik in een artikel. Kwetsend omdat je dan nergens naar toe kunt met je intimiteit. En het soms een eigen leven gaat leiden. Een Second Live misschien wel. De opluchting op het HuidHonger congres was enorm. Vrouwen konden eindelijk ergens naar toe met hun vragen hun ervaringen , hun gevoelens. Ik mocht als ‘doorgewinterde jonge weduwe’ een groepje begeleiden en stond zelf ook versteld over hoe vrouwen denken en praten en voelen over sex en lust. Want echt praten over. Niet de gewone stoerdoenerij vriendinnen onder elkaar praat, dat deed ik eigenlijk ook nooit eerder zo op deze manier.

Waar wel gepraat wordt, is in onze Facebook groep na het Huidhonger congres. Vrouwen delen hun verhalen. Over dates. Over twijfel. Over getrouwde mannen die op de stoep staan. En waar andere vrouwen dan schande over spreken. Want daar blijf je van af. Terwijl ik dacht. Nou. Misschien heeft hij ook wat te onderzoeken in zijn leven. We schrijven over Friends with Benefits. Over het verwarren van liefde met lust en lust met liefde. Over alles in ons Ongewone Leven dat volgens mij gewoon in het Gewone Leven net zo plaats vindt. Want hoe zit het eigenlijk met die Huidhonger in intimiteit na 10 jaar samen zijn. Hoe doe je dat eigenlijk. En hoe vaak dan? “Nou in al die jaren deed ik het ook wel eens een tijdje niet”, zei een vriendin. Hoe lang was dat tijdje dan, vroeg ik. Nou best lang zei ze. Een keer wel drie weken.

Ik rolde van mijn stoel terwijl zij me verbaasd aankeek. Laat nog es zien zei ze. Die Tinder vriendjes. Tseessus wat lekker. Ik wil dat ook wel. Maar ja. Dat kan natuurlijk niet. Waarom niet vraag ik? En daar hebben we het dan vervolgens over. En we delen dingen die we eerder niet deelden. Omdat het onderwerp er is. Van mij. Naar haar. De wereld in. En weer terug.

 

Expliciet werk en leven

“Alle hongerige weduwes verzamelen”, grapten we op het congres. We maakten samen een onderwerp licht dat velen van ons zwaar valt. Praten over sex is al moeilijk genoeg in het gewone leven. Laat staan in leven met de dood. En de paradox is, dat het in elk geval voor mij nu in het Ongewone leven. Makkelijker wordt. Net als op andere vlakken voel ik weer dat ik geoorloofd niet synchroon mag lopen. Vooral van mezelf dus. Ik mag dingen uitproberen. Mijn eigen gang gaan. Ik mag vragen stellen en er vol voor gaan om er vervolgens weer vol op terug te komen. Grenzeloos openhartig zijn. Dank voor het vertrouwen zei iemand me laatst. In een heel andere setting overigens. Ik zei hem terug dat ik alle vertrouwen in hem had. Vooral ook omdat ik alle vertrouwen in mezelf heb. Ik sta goed afgesteld. Niet alleen met mijn hoofd en mijn hart. Ook in mijn lijf en leden. Het is fijn om te voelen. Om weer te voelen. Om te mogen voelen. Van alles. Beter dan ooit eerder tevoren misschien wel. Openhartig praat ik met een andere vriendin. Een dolende dertiger. Ja toen had ik een date met een vrouw zei ze. Want toen jij in de rouw zat werden wij ondertussen ineens allemaal Lesbisch. Dat kan ook nog. We proesten het uit met ons flesje cassis op het event waar verhalen gedeeld worden On Stage. En de verhalen Back Stage natuurlijk ook veel sappiger en waarachtiger zijn.

“Het werk in zaal 3 is nogal expliciet “, waarschuwde de dame van het museum ons toen we naar binnen gingen. Expliciet vroeg ik? Wat bedoel je precies? Nou. Uuh het gaat over sex zei ze, niet zo geschikt voor kinderen. Wat zie je dan vroeg ik, terwijl zij nog roder aanliep. Nou. Uuh. Alles. Zei ze.

Ik was al op weg. De kinderen ook natuurlijk. Die vonden het stom. Dat vieze filmpje. Ik vond het wel interessant. Het filmpje. Ik zat op de rand van het bed dat de kunstenaar als object voor het doek had neergezet waar de film werd vertoond. Het ging over lust en lijf en hoe je daar als vrouw mee om ging in je leven. Over Tantra en groeps seks. En orgasmes. Naast me op het bed zat nog een vrouw die wel was gaan zitten in plaats van door te lopen. Bij mezelf merkte ik een soort van ongemakkelijk hier te blijven zitten en te willen kijken. Zo maar in het openbaar. Het is blijkbaar een ongemakkelijk thema. Gemakkelijker en ook lichter werd het toen ik mijn aandacht verlegde van het doek naar de reacties van de mensen die langsliepen. Oh jee Truus haha kijk dan, hoeveel armen en benen tel jij hihi werd er gegrapt in het groepje 60 plus dames. De mannen bleven eventjes staan om dan na de eerste beelden weer snel verder te lopen.

Ongemakkelijk. Huidhonger. Rouwporno. In onze Jonge weduwe groep zeiden we al dat voor deze porno waarschijnlijk veel animo zal zijn. Als we hier eens dingen over gaan schrijven. Ik ben benieuwd of mensen dan ook zeggen. Interessant, zeg vooral voor mensen die het meegemaakt hebben, maar ik hoef het niet te lezen. ….of zou het als het over sex gaat anders worden? Toegankelijker misschien? Herkenbaarder? Of is het iets waar iedereen gewoon nieuwsgierig naar is ook. Stiekem. Intimiteit die je wel graag wil lezen over andere mensen. En misschien gaat het ook wel over jezelf eigenlijk.

We gaan het meemaken. Ik zal de statistieken van dit blog eens gaan vergelijken met dat van de andere blogs op mijn site. En ik heb nog wel wat te schrijven ook. Verhalen genoeg. Van mezelf. Van anderen. Er gaat een hele nieuwe wereld open. En vanuit de WachtKamer van het Ongewone Leven met de dood mogen wij daar gewoon vol op in rondkijken en lopen en meedoen. Wij wel. Geluksvogels zou je bijna denken.

Bijna dan.

 

 

 

Intimiteit delen

Ik heb even geen thema. Of misschien juist veel te veel. De Dood en daarna Het Leven weer. Of leven met de dood. Dat ligt zo voor mijn voeten. Je kunt er bijna niet omheen. En nu het boek af is. Of rond. Ligt het achter me en ook weer voor me. In stapels op Giorgio zijn kamer.

Waar ga ik nu over schrijven. Nu mijn boek af is. Zoals iemand me ooit zei. Ik wil geen weduwenaar zijn van beroep. Ik wil niet alleen maar schrijven over de dood. Ik wil geen lezingen houden voor rouwexperts en andere doodspecialisten.

Ik wil het hebben over Leven en Dood. Over Schaamte en Liefde. En dan vooral over die universele Liefde en het liefst op plekken waar dat niet gebruikelijk is. Waar je niet verwacht dat het over deze thema’s gaat. “Interessant zeg jouw boek, zei iemand tegen me, lijkt me vooral heel goed om te lezen voor mensen die dat ook is overkomen. Heel nuttig. Daar hebben ze vast heel veel aan. Succes met de verkoop…”

Het raakte mij. In mijn hart. Net als de mensen die het boek niet aan durven raken. Letterlijk niet soms. Ik leg het voor hen neer op tafel. Ze kijken er naar. En dan kijken ze naar mij. Soort van vertwijfeld.

Het is te intiem. Te prive. Ik schaam me nog steeds soms ook. Daar ligt ons boek in de boekwinkel. Twee zelfs. Of erger nog. Gewoon op de leestafel bij een adviesbureau. Zomaar tussen de management shit. Daar hoort het niet zei ik, en later dacht ik. Daar hoort het juist wel. Want dan ligt er eens iets wat over de echte dingen gaat. En je weet maar nooit wie van de bezoekers het pakt terwijl ie zit te wachten op zijn nieuwe interim klus.

Mijn boeken zijn zomaar overal. Sinds de bestellingen via internet komen weet ik ook niet precies meer wie mijn boeken heeft. Ik ken de mensen niet meer. Wie zijn de mensen precies. Wat doen ze met mijn boek? Zijn ze er wel voorzichtig mee? Beseffen ze wel hoe bijzonder het is.

Er verschenen  recensies deze week over de film Tonio. Daarin ging het over het waarom van het delen van de rouw. De schrijver van het artikel kon het ook niet helemaal vastpakken. Dat waarom. En hij vond er ook van alles van, dat dacht ik tussen de regels door te lezen. En ik las het belangrijkste woord niet tussen al die regels. Namelijk dat Delen van De Dood eigenlijk over LIEFDE Gaat. Over Liefde. En over Leven.

 

Loslaten

“Op het moment dat een Tekst gepubliceerd wordt, gaat de tekst zijn eigen leven leiden.” Dat zegt Ricoeur. Of eigenlijk zei Jan dat tegen me, toen ie me belde ter voorbereiding op deze bijeenkomst. Die meer een ontmoeting is. De tekst gaat zijn eigen weg. Leidt zijn eigen leven. En een boek vindt zijn eigen publiek.

Het gaat over Loslaten. Al weer. Of nog steeds.

Als ik dit thema loslaat. Wat is dan het volgende? Of is het hetzelfde maar dan op een ander level misschien. Waar ga ik nou over schrijven? Over Kracht? Over Kwetsbaarheid? Over de kracht van kwetsbaarheid. Die titel. Ik weet het niet. Soms klinkt het bijna goedkoop ook. Aanmatigend soort van om hier als Jonge Weduwe over te gaan schrijven en praten. Ja. Duh. Natuuuuuuurlijk ben ik specialist op dit gebied. Lekker voor de hand liggend ook.

De onkwetsbaarheid van de kracht van kwetsbaarheid. Of de onaanraakbaarheid van de kracht van kwetsbaarheid. Je kunt er moeilijk iets van vinden he. Jeetje zij is zo open en zo kwetsbaar. Ze huilt er ook steeds bij…

Het is een soort Spelen op de Harp. Kijk mij eens schattig en dienstbaar en engelachtig op mijn heeeeeeeeeeeeeele grote instrument. Kijk mij eens hoe ik iedereen verpletter met mijn kwetsbaarheid. Nou. Dat was Brene Brown meets Sandra.. Dus

 

Open hartig boodschappen doen

Kwetsbaar leven. Dat heb ik niet geleerd van Giorgio zijn dood denk ik. Open hartig leven. Dat wel. Dat vind ik een fijner woord. En daarbij de woorden Durf en Moed. Omdat het steeds toch MOED vergt merk ik, om vooral daar waar het niet zo gebruikelijk is je hart vol uit open te zetten. Open hartig boodschappen doen bijvoorbeeld. Ik deed het van de week weer even in de Coop. Omdat ik even heel gelukkig was. Siranna heette de kassiere , ik was de eerste die haar naam zo maar in een keer goed uit sprak zei ze, toen ik haar vroeg waar die bijzondere naam vandaan kwam. Ze vertelde over haar moeder en over haar oma en toen moest ik af rekenen en alle boodschappen nog in de tassen doen, omdat ik geluisterd had naar haar verhaal. De jongen bij wie ik batterijen kocht -voor in de afstandbediening van de tv vertelde ik hem, en hij vertelde dat ie eigenlijk nog geen kassa hier gedaan had achter de info balie maar het ging proberen- en ik zei dat het vast wel goed ging. En we lachten en toen zei hij “ bent u misschien de moeder van Roos want daar lijkt u heel veel op”. En toen zei ik nee , maar das vast ook een hele leuke moeder en toen zei ie ja natuurlijk.

Nou. Dat was alleen maar even openhartig in de Coop. Kost best veel tijd, zeg ik je…

Openhartig je dagen in gaan. Hoeveel leuke mensen je dan tegenkomt. Hoeveel mooie gesprekken je voert. Hoe het voelt als je iemand openhartig omhelsd bij de Hallo Hoe gaat ie ontmoeting… en dan zullen we het over openhartig Tinderen nog maar niet eens hebben. Das een boek op zich…

 

Stralend van ellende

Het is goed zo, zei ik tegen Roek Lips op een vrijdag twee weken geleden. Hij schreef Het Boek Job. Over zijn zoon die in 2011 verdronk in de Atlantische oceaan. Zijn lichaam is nooit gevonden. Het Boek Job gaf mij de woorden over de 18 maanden rouw. Zes maanden zwaar, zes maanden half, zes maanden licht… en nog meer dan dat. Net als meer boeken die mij inspireerden in mijn schrijven stuurde ik Roek mijn boek en hij wilde wel samen koffie drinken. En lunchen. Dus deden we dat. Mijn agenda is flexibel, ik maak hier graag ruimte voor zei hij in de twitter DM. Dood maakt flexibel, schreef ik terug.

Het is goed zo. De zin Ik heb er vrede mee, daar heb ik niet zoveel mee, die zin past niet bij me. Maar het is goed zo. Giorgio zijn dood. Giorgio zijn leven. Ik kan blijven roepen dat het niet af was en veel te kort en oneerlijk en alles, maar het is goed. In mijn dromen over Giorgio die soms meer als ontmoetingen voelden, was geen verdriet of schuld of schaamte. Geen schaduw en geen zwaarte. Er was vooral veel plezier en glimlach en lichtheid.

Daar is Universele liefde, zei Roek. Universele liefde is zoveel groter en omvattender dan alles wat we kennen. En het voelt ook niet OKE naar Job toe als ik steeds blijf zeggen dat zijn dood te vroeg en zijn leven te kort was. Dat voelt dan ook alsof ik Job tekort doe.

Ik voel zijn zinnen in mijn hart. Zo voelt het bij mij ook. Juist door met die glimlach bij Giorgio te kunnen zijn nu .De lichtheid die zijn dood mij brengt. De nieuwe orde in mijn leven. Ander perspectief. Nieuwe ruimte. De Dood maakt juist zijn leven waardig. De moeite waard. Het was goed. Hij was goed. Hij was er.

We zijn even samen stil en kijken in ons kopje. En dan weer naar elkaar. Mag je al weer feest vieren vraagt Roek. Ja enorm. Zeg ik met een grote glimlach. Ik lach me de laatste tijd weer helemaal kapot. Ik wil geloof ik voorlopig ook even heel veel lachen en heel veel feest vieren. Ik glimlach en hij kijkt stralend. Dat je zulke stralende, vrolijke ogen kunt zien in een gezicht van iemand die zo’n groot verdriet met zich mee draagt. Ik kijk en denk en weet dat ik het bij mezelf ook zie soms. In de spiegel. En al die Selfies waar kampioen in ben. Dat ik foto’s van mezelf zie en denk hoe is het mogelijk dat je er zo knap en stralend uit kan zien. Stralend van Ellende. Het kan. Echt…

Als je de dood hebt meegemaakt, zegt Roek, en er zoals wij deden dwars door heen bent gegaan. Geen afleiding. De Tijd nemen. Alles. Er dwars door heen. Dan kun je ook weer voluit JA zeggen tegen het leven. En dat voel je. Dat voluit gaan. Ik herken het. Ik voel het. Het Midden in Ons Gelukkig Leven is ineens ook heel erg van NU

Ik voel me midden in

Ik voel me Gelukkig

Ik voel me leven

 

LevensLust

Ik heb mij ook nog nooit zo vrij gevoeld als de afgelopen tijd. De wereld ligt open. Aan mijn voeten. Er kan van alles. Overal is avontuur en ik kan mee doen. Ik doe mee.

De gewone sleur van leven, het dagelijkse doetje, de zo hoort het, de orde. Niet voor mij. Niet voor ons. Het hoeft niet meer. Ik heb een goed excuus. Ik ben de bodem kwijtgeraakt en heb dat overleefd. Er is niet zo heel veel meer om bang voor te zijn of wakker van te liggen. Ik voelde het ook op vakantie. Alex en ik en al onze vrienden daar. Een heel groot samengesteld gezin zo voelde het. Leven kan in veel meer vrijheid en verbinding dan alleen achter je eigen voordeur. Het voelde als heel erg ok. Ik voelde me gezegend met en tussen al die mensen. En ik voelde me ook heel gezegend met mij en Alex als gezin. Daar kan van alles bij, en hoeft helemaal niks tussen. Dat was ook heel heerlijk om te beseffen. En Giorgio is er bij. Bij ons. Altijd. In zijn nieuwe Zijn zeg maar.

Thuisgekomen gaat het verder. Gelukkig het is weekend zei iemand. Ach zei ik. Ik vind het door de week ook heel leuk. Ik werk en leef een beetje door het leven heen. Week. Weekend. Het gaat over ontmoetingen met fijne mensen. Creatieve dingen doen. Schrijven. Kunst maken. Werken. Leuke gesprekken. Het loopt zo lekker door elkaar heen allemaal Ik mag meedenken. Meedoen. Ik word ook nog betaald zo hier en daar. Sterker nog toen ik het deze week even optelde lijkt het ook nog financieel het beste jaar ever te zijn. En ik heb echt nog nooit zo weinig gewerkt…

Er is zoveel en ik ontdek ook steeds meer over mezelf. Nieuwe dingen die ik nog niet wist en kende. En het bevalt me best heel goed. Steeds beter eigenlijk.

Ach een thema om te schrijven. Het ontvouwt zich als vanzelf. Elke ontmoeting een verhaal.

De Dood heeft mij veel Leven gebracht. Het is anders en het is Goed. Meer dan Goed misschien zelfs wel

Humor, Liefde en Levenslust. Mooie woorden voor een mooi jaar. Ik neem ze nog even mee. Er dwars door heen. Dwars door het leven met open hart.

Het Licht is aan.

 

 

Op  de boekpresentatie van 3 juli.  Hield ik een toespraak. Toen ik het verhaal schreef bracht het herinneringen over Giorgio die ik vergeten was. Toen ik het verhaal vertelde in de zaal gevuld met al die mensen. Voelde ik Giorgio weer heel dichtbij. Nu na de zomer heb ik de behoefte om het ook hier te delen. Om hem vandaag weer een plek te geven. Midden in  ons gelukkig leven. 

Oosterbeek, zondag 3 juli, 2016

Vier jaar geleden plus 3 dagen. Waren we hier ook samen met zoveel mensen. Giorgio zijn begrafenis. Het was de verdrietigste dag van mijn leven. En tegelijkertijd. Een van de allermooiste dagen ooit. Samen lopen in de regen. Zoveel bloemen. Prachtige muziek. Verhalen. De zon die doorbrak. Samen zijn. Ons verdriet delen. Mijn collega weduwe vriendinnen weten dat de begrafenis van je geliefde. Vol van verdriet is en vol van liefde

Vol van verdriet. En vol van Liefde. Net als dit boek. Wat ons vandaag samenbrengt. Het is een boek vol van tranen en vol van geluk. Mijn woorden. Alex haar tekeningen en schilderijen. Giorgio zijn verhaal. Ons boek. Een boek waar ik heel erg trots op ben. En tegelijkertijd een boek dat ik liever nooit had geschreven. Toen Alex en ik afgelopen dinsdag de dozen openmaakte voelde ik dat gevoel heel duidelijk. Hier lag het dan. Het boek waar ik vier jaar aan geschreven heb. Waar ik samen met Alex en Charlotte het afgelopen half jaar aan heb gewerkt. Elke keer werd het een beetje mooier. Prachtiger. De schoonheid van verdriet.

En toen het dinsdag voor me lag voelde ik het ook. Het had niet mooier gekund. En tegelijkertijd was het lang niet mooi genoeg. Niet perfect genoeg. Niet prachtig genoeg. Nog niet af. En ik voelde ook hoe ik Giorgio miste op dat moment. Wij waren nog lang niet af samen. En nu ligt hier ons verhaal. Geen punt maar een komma schrijf ik in mijn inleiding. …..

Rouw Kent geen punt en tegelijkertijd is dit boek een rondmaken van iets. Het is geen punt. Wel een komma. Misschien zelfs een dubbele punt. Het voelt als ruimte maken voor leven na de dood. Giorgio is doodgegaan. Ik ben niet gestopt met leven. En dat maakt me heel gelukkig. Net zo gelukkig als wij samen waren. Net zo gelukkig als wij samen zijn.

Ik kijk vol liefde terug naar hoe het was. En met liefde uit naar morgen. En elke dag leef ik. Midden in ons gelukkig leven.

Zo begint ons boek. Ons verhaal. Giorgio zijn verhaal.

Giorgio hield zelf niet zo van boeken en van lezen. Hij las een boek per jaar. Meestal op vakantie. Dan zocht ie een boek uit. Meteen een heel dik boek ook. Geen kleintje. Het liefst iets over de mafia. Zijn laatste boek ging over de Casa Nostra. Een dikke pil die ie las op het strandbedje op Ibiza. Zwarte zonnebril. Sigaretje. Kom je zwemmen? Nee. Ik lees mijn boek. Of ie las of sliep kon je soms niet goed zien. Alex wel. Die rende gewoon naar hem toe, gooide alles onder het zand en zei kom papa met het luchtbed. Zij rende dan alvast de zee in. En hij huppelde er achter aan. Vloekend omdat het zand zo heet was onder zijn voeten. Prinsen voeten Ynske. Giorgio had ze ook.

Gek genoeg herinner ik me ineens dat toen Giorgio en ik elkaar net kenden. Hij mij een aantal keer een boek gaf. Hij gaf die boeken zomaar als kadootje tussendoor. En tegelijkertijd was het niet zomaar een tussendoortje. Dat merkte ik wel toen ik mijn eerste boek van hem kreeg. De titel was “ Hij hield van haar, zij hield van hem”. Ik was een beetje verbaasd, want wij kenden elkaar nog maar net toen en ik wist ook niet dat schilders boeken kochten.

Het tweede boek was Hokwerda’s kind. “De boekman zei dat dit heel goed was”, zei Giorgio terwijl ie het aan me gaf. En hij dacht dat ik het paard op de voorkant ook wel mooi zou vinden. Dik boek. Prachtig boek. Liefdes verhaal. Over een onmogelijke liefde.

Ons boek is ook een liefdesverhaal eigenlijk. Soort van onmogelijk ook. Het gaat over de dood en tegelijkertijd gaat het juist over het leven. Op de achterflap staat. Dit boek gaat over doodgaan en gelukkig blijven leven. Over jezelf zijn en blijven doen waar je voor staat. Over levenskracht halen uit jezelf en de mensen om je heen. Hoeveel leed je als mens kunt verdragen. Om dat er altijd liefde is.

Midden in ons gelukkig leven. Stond jouw hart. Plotseling stil. Dat is de tekst die ik bedacht de eerste nacht na Giorgio zijn dood. Midden in ons gelukkig leven staat er op zijn grafsteen. En Midden in ons Gelukkig Leven werd natuurlijk de titel van ons boek. Dat was niet zo moeilijk.

Net als dat het niet zo moeilijk was om te weten wat er op de voorkant kwam. Namelijk de tekening van Anook Cleonne. Blauw uur in knalroze. Een doek van bijna 2 bij 2 meter. Haar betekening van het kantelmoment in mijn leven. Als de grond onder je voeten is verdwenen heb je alleen houvast aan jezelf. Een gat in de tijd. En je bent in je eentje. In je eentje in dat onbekende landschap. Zwart gat. Roze landschap. Ik ben er heel blij mee.

Net als dat ik heel blij ben met Miranda , mijn lieve collega weduwe vriendin, waar ik in haar Schrijftuintje de laatste hoofdstukken schreef eigenlijk. Of in elk geval de aanzet daartoe. En blij ben ik dat zij het boek wilde redigeren. Hoewel die redactie misschien veel beter door een onafhankelijk iemand gedaan zou kunnen worden. Iemand die niet steeds in het verhaal en daarmee in haar eigen verhaal gezogen werd. En dus vergat hee, oh ja. Punten en komma’s, daar was ik mee bezig. Mij overkwam dat zelf ook regelmatig. Had je dus beter door een afstandelijke professional kunnen laten doen zei iemand. Ja. Niet dus. Dit boek is dichtbij voor iedereen. Dat maakt het juist zo mooi.

Daarom ben ik ook heel erg blij met Charlotte. Charlotte van Dik en Stijlloos, die ik in het eerste jaar van Giorgio zijn dood vroeg om samen met Alex een filmpje te maken van haar tekeningen. Charlotte, die ons toen vertelde dat haar moeder ook heel jong dood was gegaan aan een hartstilstand. Die vervolgens samen met Alex iets beeldschoons maakte over drie bloemen en twee vlinders en heel veel sterren aan de hemel. Misschien dat Alex het filmpje ons ooit nog eens wil laten zien. Voorlopig is het nog steeds alleen van haar. Want zoals ze regelmatig tegen me zegt. “Mam. Niet alles hoeft op faceboek”.

Charlotte is ook degene die op het idee kwam om tekeningen van Alex te gebruiken in het boek. Ik hou gewoon zoveel van haar tekeningen zei ze. Dus begonnen we met een vlindertje en bloemetjes en eindigden we met een scan apparaat bij ons thuis en Alex en Charlotte die tussen het spelen met het playmobiel kasteel door alle tekeningen en schilderijen van de afgelopen vier jaar verzamelden. Ze zitten allemaal in het boek. Soms een klein stukje uit een geheel. Daar waar het boek soms aan tekst zoveel zwaarte heeft maken Alex haar tekeningen het weer lichter. En soms juist kan een tekening van Alex bij een zinnetjes van mij precies weergeven hoe zwaar het verdriet is dat wij dragen samen.

Er is verdriet in ons. Wij zijn het verdriet niet. Het verdriet is ons . En ook met dat verdriet kunnen wij gelukkig blijven leven. En gelukkig samen zijn we. Met zijn tweetjes met zijn drietjes. Alex en ik en Giorgio. Want hij blijft voor altijd in ons hart. En wij daardoor dicht bij hem. Midden in ons gelukkig leven.

Het boek. Voordat jullie het straks allemaal bij Alex in haar kassa mogen kopen. Wil ik de eerste boeken uit reiken aan bijzondere mensen. Iedereen die hier is, is bijzonder voor ons. Anders waren jullie er niet. En aan iedereen die hier is, hebben wij ook heel veel te danken de afgelopen jaren, maanden, weken en dagen.

Sommige mensen zijn belangrijker voor ons dan andere. Daarom willen wij extra aandacht voor een paar van hen.

Hugo. Ja? We moeten nu echt Anna gaan bellen. Wil jij dat doen?

Mijn broer belt jouw zus. Hoe is het mogelijk. Dit is een film van iemand anders.

Lieve Hugo. Lieve Anna. Lieve Broer. Lieve Schoonzus. Lieve Oom. Lieve Tante. Die eerste dagen en week. We hebben alles samen gedaan. Alles. Ook de dingen waarvan je nooit dacht dat je ze samen zou moeten of kunnen doen. Samen met jullie kon ik het. Samen met mij konden jullie het. Mijn broer en jouw zus. Die zinnetjes staan heel vaak in ons boek. En ook over hoe het niet beter kon. De dingen die we deden. En ook wel natuurlijk. Want beter was als het nooit had hoeven moeten. Maar als het dan toch moet. Dan kon het niet beter en fijner dan hoe wij het samen hebben gedaan. We hebben heel wat pakjes sigaretten weg gerookt die dagen. En heel wat rosé gedronken. Weet je nog Anna. Is het al tien uur geweest? Zeiden we dan tegen elkaar. ’s Ochtends dus.

Hugo. Wat fijn zo’n broertje dat alles voor je regelt. Juist ook alle regeldingen. Die elke nacht sliep op de bank. Die er voor mij was. En voor Alex. En ook steeds voor Giorgio. Tot het allerlaatste moment aan toe. Dat allerlaatste moment hebben wij met zijn drieën gedaan. Of eigenlijk waren we met zijn vieren. Giorgio, Ik. Zijn zus. Mijn broer. Ik zal het mijn leven niet meer vergeten. Het was fijn en mooi en rustig en bijzonder. Zoveel liefde. Mijn broer en zijn zus.

Voor jullie daarom de allereerste Boeken.

De jongens. We zitten aan de tuintafel. Ik zit midden tussen de jongens. Giorgio zijn beste vrienden. Mustafa, Antonio, Senol, Hasan. Ik ben het liefst met hen. We slurpen elkaars verhalen over Giorgio op. Vertel nog eens over Spanje. Over Sicilië. Over toen jullie in Mexico waren. Wat zei ie? Wat deed ie? Weet je nog? Leegte die opgevuld moet worden. Giorg wil je wat drinken. Zei Hasan in zijn toespraak. Want zo voelde het steeds aan tafel. Of Giorgio er ook bij zat.

Dat deden zijn vrienden voor me. En dat doen ze nog steeds. Als zij er zijn. Is het alsof Giorgio er ook weer meer is. Want zijn grapjes zijn er. Zijn pesten. Zijn lachen. Zijn humor. Zoals we laatst gingen bowlen met zijn allen op zijn verjaardag. Huh? Zeiden mensen tegen me. Dan kun je toch helemaal niet praten met elkaar. Nee. Maar wel goed voelen. De energie voelen die er is. De geintjes. Elkaar afleiden tijdens het concentreren. Op het groot scherm beneden bij de bar zien hoe Mustafa stiekem beneden nog even alle banen tegelijk pakt. Giorgio horen lachen de hele tijd. Heerlijk. Heerlijk dat jullie er zijn. En heerlijk dat jullie er waren. Die eerste week. Naast mij in alles. Naast Alex en mij. Het koken van Hasan. Alle bezoekjes van Mustafa. De kaarsen van Antonio. De kopjes koffie samen met Senol.

Voor jullie de volgende boeken. Ik hoorde toen ik dit bedacht Giorgio wel zeggen. Niks weggeven aan die gasten. Gewoon laten betalen . Het volle pond. Haha. Dus daarmee zijn deze boeken alvast voor jullie. Maar mag je nog wel bij Alex langs de kassa straks…

Het volgende boek is voor Giorgio zijn moeder. Voor Oma Gre. En ook voor Giorgio’s vader Tony. Die hij zelf ook maar zo kort heeft mogen meemaken. En zo kort na Giorgio zijn dood, verloren we toen ook Gre.

En dan een jaar na het overlijden van Giorgio. Is het ineens helemaal mis met Oma Gre. Ze is ziek en wordt niet meer beter. Giorgio zijn moeder. Alex haar oma. Mijn schoonmoeder.

Ook voor haar is er een prachtige begrafenis. Een zonovergoten dag. Klaprozen en Korenbloemen. Glooiend landschap. Net als het Sicilië waar ze zoveel van hield. Het Sicilië waar zij naar toe ging met haar liefde Tony toen. Waar de kinderen kwamen. En waar ze hem ook daar moesten achterlaten. Vier kinderen. Een jonge vader. Veel te jong ook. Veel te vroeg. Nog lang niet af.

Afgelopen oktober waren we met elkaar op Sicilië. Zijn zussen en Alex en ik. Met onze Siciliaanse familie verkochten we eindelijk het huis dat zoveel jaar zo zwaar op ieders hart lag. Dat gaf heel veel ruimte en lucht. Gre zou dolgelukkig zijn geweest. En heel trots ook hoe we dat samen hebben gedaan. Ik wil het derde boek graag aan Clelia geven. Giorgio’ s zus. Gre haar oudste dochter. Alex lieve knuffeltante. Mijn schoonzus die gelukkig ook weer in ons leven is. …..

En van Giorgio zijn ouders naar zijn schoonouders. Mijn ouders natuurlijk. Alex haar oma Atty en opa. Die er altijd voor ons zijn. Wageningen. Bodem. Ouderlijk huis. Wat fijn om dat nog te mogen hebben. Om er elke week te mogen zijn. Alex. Ik. En natuurlijk ook onze kleine Charlie. Koester de vanzelfsprekendheid. Doodgewoon bijna elke donderdag bij je ouders mogen eten. Bij opa en oma kunnen zijn. Hoe bijzonder fijn is dat.

Zo. Bijna bij de borrel. Dit waren ze. De belangrijkste mensen binnen jullie allemaal belangrijke mensen. Ik vind het moeilijk om niet door te gaan. Want er zijn er zoveel meer. Want natuurlijk lieve Ynske, dierbaarste vriendin, wij samen met Jeanne. Al zoveel jaren waren we samen. Met jullie twee, mijn dierbaarste vriendinnen begint het eerste hoofdstuk in het boek. Straks zijn we weer samen op Ibiza. Met jou en je fijne familie.

En Ellen, LL, en Amy wat zou ik zonder jullie moeten? Angela, Annemiek en Anke? Oude vriendinnen, en voor eeuwig nieuwe. Alle vriendinnen die hier van Alex zijn. Lena, Olivia, Saartje, Keetje, Sterre, Rosalie, Meike, Nanne, Hasse. Jullie komen ook allemaal vaak in het boek voorbij. Jasmijn en Isabel, Livvy, Nova, Noor. Wat fijn dat jullie er ook zijn vandaag. Buurvrouwen Els en Gien. Wat had ik zonder jullie gemoeten. En. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar ja. Dan duurt het allemaal veel te lang. En we willen ook wel wat drinken en eten inmiddels. Ik in elk geval wel.

Wel wil ik tot slot nog aandacht voor een ander speciaal iemand. Iemand die voor mij als Jonge Weduwe de afgelopen vier jaar ontzettend belangrijk voor me was. Door wie ik mijn collega jonge weduwe vriendinnen heb leren kennen. En die hier ook zijn. Janny, Carolien, Sanne, Odette, Debbby, Die vriendinnen voor het leven zijn in de dood die wij delen.

In het jaar dat Giorgio overleed 2012, kreeg ik van iemand een boek. Gisteren was alles nog goed. Geschreven door Petra van Rij, over haar grote liefde Hans Horrevoets. Overboord geslagen bij de Volvo Ocean race. Dit jaar was het tien jaar geleden. Toen zes. Zij bleef achter met een meisje van 1 en een nog niet geboren meisje in haar buik. Bobbi en Kit, jullie zijn er ook vandaag. Petra schreef niet alleen een boek. Ze richtte ook een Stichting op dat jaar. In 2012. Giorgio zijn sterfjaar. Stichting de jonge weduwe.

Het netwerk waar niemand bij wil horen maar waar we allemaal zo blij mee zijn. Zou je daar nu wel bij willen? Bij zo’n groep? Dat is toch heel verdrietig? Al die zielige vrouwen met hun verhaal? Brrr ik zou er niet aan moeten denken.

Nee ik ook niet. En ondertussen is het een van de beste en krachtigste netwerken waar ik deel van uit maak. Nergens zijn zoveel openhartige mensen bij elkaar. Als je alles verloren hebt hoef je niks meer op te houden. Behalve je eigen broek misschien. En ook dat doen we dus. En zoals Wibo twee jaar geleden zei toen wij op Internationale Weduwedag ons feestje hadden hier ons filmhuis. Ik weet niet wat er bij Harry is, maar er lopen allemaal lekkere wijven rond. Haha zei Petra Hij moest eens weten wat voor rugzak die lekkere wijven dragen.

De opbrengst van het boek gaat naar Stichting de Jonge Weduwe. Dat was het idee. Dat was zeg maar voor dat ik wist dat een boek vooral geld kost natuurlijk. Heel veel geld. En helemaal niks oplevert. Behalve heel veel liefde natuurlijk. En dat is ook niet niks.

Daarom heb ik bedacht om jou Petra tien boeken te schenken. Voor de stichting. Die kun je weggeven dan als smile product. Waar andere mensen dan weer iets voor kunnen doneren.

Ik wil je daarmee bedanken voor wie je bent en wat je in de wereld hebt gezet. Je hebt niet alleen mij maar heel veel van ons Jonge Weduwes heel veel levenskracht gegeven. Met dit boek geef ik jou en de andere vrouwen er wat levenskracht mee terug.

Zo. Tijd voor een proost. Een toost. Eentje van mij nog. Voor de praktisch straks. De bar is open. Maar niet onbeperkt. Om te voorkomen dat de hele boekopbrengst straks door gaat naar Harry’s kassa zijn er twee consumpties van mij en de rest voor eigen rekening. Blijf zo lang als je wil. De hapjes zijn wel gratis.

Voor de boeken kun je in de rij bij de kassa waar Alex straks achter zit

En als de rij te lang is, is er hier een zelfbedienings boeken tafel. Met de Sterk Schilderwerk enveloppen waar de 25 euro in kan.

Alleen voor eerlijke mensen. Dus geen chocolade neuzen zou Giorgio zeggen…

Ik wil jullie bedanken. Voor de afgelopen vier jaar. Voor jullie aanwezigheid hier. En jullie aanwezigheid in elkaars leven voor de jaren die nog gaan komen.

Ik proost op jullie, op ons.

En vooral op mijn lieve Giorgio.

Met Sky and Sand gaan we naar de borrel.

 

As long as we are flying.

This world ain’t got no end…………………….

 

 

 

 

Mijn boek. Ons boek. Het is alles geworden wat ik hoopte dat het zou zijn.En meer. Mijn tekst. Alex haar tekeningen. Giorgio zijn verhaal.Ons verhaal. Wij met zijn drieën.

Midden in ons Gelukkig Leven.

Het is best ingewikkeld merk ik. Je schrijft iets voor jezelf. Ook om met anderen te delen. Door te delen ontstaat er iets dat groter is dan jouzelf alleen. Iets tussen ons en die ander. En net als dat de boeken van anderen mij woorden gaven toen ik ze nog niet had. Doet dit boek dat wellicht ook voor andere mensen. Het werken aan het boek dit afgelopen half jaar, weer mijn verhaal in duiken. Samen met Alex tekeningen uitzoeken. De boekpresentatie voorbereiden. Het werkt een soort van helend ook. Iets heel moois maken van iets heel erg lelijks. De Schoonheid van Verdriet.

Op de boekpresentatie waren er bijna 100 mensen. Opgepropt in het filmhuis waar vier jaar geleden de ‘nazit’ van Giorgio zijn begrafenis was. Net als op die dag regende het ‘s ochtends eerst heel hard, daarna brak de zon door. Net als toen.  Ik hield mijn verhaal voor het scherm waar Alex haar tekeningen verschenen. Het was heel stil. Ondanks dat de zaal  vol zat met kinderen. Ook hele kleintjes. En misschien ook wel juist. We deelden ons verhaal. En onze tranen. We huilden en we lachten. Ik voelde mij weer gedragen. Door mezelf. Door alle mensen om ons heen. En zoals een van Giorgio’s beste vrienden tegen me appte , terwijl ik op dat moment precies dezelfde woorden naar hem schreef.

Giorgio voelde weer heel dichtbij…….

Ik geef het boek in eigen beheer uit. Zelf doen. Was volgens mijn moeder de eerste zin die ik uitsprak. Eigen beheer. Dan kun je precies doen wat je zelf wil. Zoals kiezen voor geen paginanummers. Omdat ik ook niet wist waar ik was in mijn verdriet. En kiezen voor de opmaak die bij een tekst pas. En die opmaak ook gewoon door het boek heen laten verschillen. Scheve teksten. Lege pagina’s. Kiezen voor foto’s en voor kleur. Wat het boek natuurlijk veel te duur maakt om te (ver)kopen eigenlijk. Ook omdat ik kies voor een kleine oplage. 300 stuks. 100 voor vrienden en familie. 200 voor mensen bij wie het past. Soort van intiem toch.

Ik hoop dat de verkoop een succes wordt, stuurden een paar mensen mij. Dat voelde een beetje dubbel. Het gaat niet over verkoop. Niet over succes. Het gaat niet over geld verdienen. Een boek uitgeven kost alleen maar geld, heel veel geld zelfs. En het levert niks op. Zo zei ik al in mijn speech tijdens de boekpresentatie. Behalve heel veel liefde. En dat is ook niet niks…..

Voor zij die mijn boek graag willen zien en hebben

Dat kan via onderstaande link

http://www.middeninonsgelukkigleven.nl

Schrijven blijf ik. Waar dat is vind je ook op de site

Voor nu voelt dit als mooi en goed en rond. En vliegen wij binnenkort weer naar ons strandje. Samen. Liefde. Lucht. Leven xxxx

scr shot achterflap

 

 

 

 

Dit is mijn laatste blog hier. Geen Punt. Wel een Komma. Want aan Jonge Weduwe zijn en Rouwen komt geen einde. En tegelijkertijd is het wel tijd voor een soort van nieuw begin. Van iets waarvan ik ook nog niet weet wat het zal zijn.

In elk geval ga ik mijn blogs in 2016 bundelen in een boek. De vormgeefster heb ik nu gevonden. Het wordt mooi en basic en kwetsbaar en krachtig. De Schoonheid van Verdriet.

Voor mijzelf en voor Alex twee eigen exemplaren die uniek zijn en alleen voor onszelf.

Om mijn verhaal te delen zal ik een beperkte oplage van het boek in eigen beheer uitgeven. Voor mensen die mijn verhaal in boekvorm willen. Om vast te houden. Om weg te geven. De opbrengst van die oplage zal voor het grootste deel naar Stichting De Jonge Weduwe gaan.

Dat is mijn Van Plan voor 2016.

Ik denk dat het goed is.

 

ibizaduckie

Als je me nog verder wil blijven lezen kun je hier terecht